คราวนี้เหมียวชูไม่ลืมมารยาท รีบเดินไปที่หน้าห้องของพ่อแม่เพื่อบอกข่าวนี้ เธอเคาะประตูสามครั้งอย่างหมดแรง “พ่อ แม่ หนูมีเรื่องจะคุยด้วย” เสียงของเหมียวเจ๋อหัวดังมาจากในห้อง “เข้ามาได้”
เธอผลักประตูเปิด กลิ่นไม้จันทน์อ่อน ๆ ลอยมาปะทะจมูก เยว่หว่านชิงกำลังนั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ส่วนเหมียวเจ๋อหัวเอนกายพิงข้างเตียงพลิกอ่านเอกสาร พอทั้งสองเห็นใบหน้าซีดขาวและรอยคล้ำใต้ตาของเธอ ต่างก็สะดุ้งตกใจ
“โธ่ เจียวเจียวของแม่ เป็นอะไรไปจ๊ะ?”
เยว่หว่านชิงรีบวางหวีไม้แล้วก้าวเข้ามา ยื่นมือแตะหน้าผากเธอ ไม่ได้เป็นไข้ แต่กลับสัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นเต็มมือ
เหมียวชูโงนเงนไปมา น้ำเสียงเจือสะอื้นปนความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย “พ่อ แม่ หนูรวยอีกแล้ว!” พูดจบขาก็อ่อนยวบ เกือบทรุดลงกับพื้น เยว่หว่านชิงรีบประคองเธอไว้ได้ทัน ใจปวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว “รีบขึ้นไปนั่งบนเตียงเร็ว พื้นเย็นนะ!”
พอแม่พยุงขึ้นไปนั่งพิงหมอนนุ่มบนเตียง เหมียวชูจึงถอนหายใจยาว แล้วนวดไหล่ที่เมื่อยล้าพลางบ่น “พ่อกับแม่ไม่รู้หรอก เมื่อคืนหนูขนอิฐทั้งคืนเลย!”
เหมียวเจ๋อหัววางเอกสารแล้วขยับเข้ามา คิ้วขมวดแน่น “ขนอิฐอะไร? ไปมีเรื่องกับใครมาหรือ?”
“ไม่ใช่อิฐจริง ๆ แต่เป็นเครื่องหยก!” เหมียวชูรีบอธิบาย พลางยกมือทำท่าประกอบ “ก็ ‘บ้านหลังใหญ่’ ที่หนูใช้เก็บของได้ไง ก่อนหน้านี้หนูใส่หยกเข้าไปตั้งเยอะใช่ไหม เมื่อคืนจู่ ๆ มันก็พ่นออกมาเป็นกองใหญ่ ตั้งแต่ของประดับไปจนถึงหินดิบ กองสูงกว่าตัวหนูอีก หนูตักอยู่ทั้งคืนกว่าจะเคลียร์บ่อได้”
เยว่หว่านชิงยกน้ำอุ่นมาให้หนึ่งแก้ว เหมียวชูดื่มไปสองอึกแล้วจึงพูดต่อ “พ่อ แม่ หนูเข้าใจแล้ว มันไม่ได้อัปเกรดเพราะกินหยกเลย! ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่หนูบริจาคสิ่งของให้ มันก็จะเปลี่ยนแปลง ครั้งนี้ต้องเป็นเพราะบริจาคเครื่องวิทยุกระจายเสียงกับทองคำแท่งแน่ ส่วนหยกคงเป็นเพราะมันเห็นแก่กิน กินอิ่มแล้วก็เลยพ่นออกมา พ่อกับแม่ไม่เห็นหรอก ครั้งนี้ยังมีกบสีเขียวเพิ่มมาอีกตัว สีเหมือนหยกเจียวเลย ตัวที่พ่นหยกออกมาก็คือมันนั่นแหละ! กินจนหน้าเขียวไปหมด!”