มือของหวังซือเหนียนที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นขึ้นอย่างเงียบงัน เล็บแทบจิกฝังลงในฝ่ามือ แต่ใบหน้ายังคงเคร่งขรึมเปี่ยมคุณธรรม
จดหมายลับที่คุณหวังฝากคนส่งมาให้เมื่อครู่ยังซ่อนอยู่ในอกเสื้อ ถ้อยคำในนั้นที่ว่า “อี้ไท่คนที่สามใส่ยาปลุกกำหนัดลงในโจ๊ก คิดใส่ร้ายท่านเจ้าบ้าน อีกทั้งยังลอบติดต่อกับตระกูลฮั่ว วางแผนเล่นงานคุณชาย” ราวกับเข็มอาบยาพิษ ทิ่มแทงจนหัวใจเขาหนักอึ้ง
ผู้หญิงคนนี้ เขามอบทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์และอาหารเลิศรสให้ มอบชื่อเสียงจอมปลอมว่าเป็น “คนโปรดเพียงผู้เดียว” ที่ใคร ๆ ต่างอิจฉา แม้แต่การที่นางลอบติดต่อกับตระกูลฮั่ว เขาก็ยังยอมอดทน แต่นางกลับไม่รู้จักพอ ถึงกับคิดเล่นงานตัวเขากับลูกชาย! ความ “โศกเศร้าแค้นเคือง” และ “เด็ดขาด” ในตอนนี้ เป็นเพียงบทละครที่เขาแสดงให้ซูจื่อจี้หลังดูเท่านั้น เพียงแต่ไม่คิดว่าละครเรื่องนี้จะต้องเอาชีวิตนางมาเดิมพันด้วย
ตะเกียงน้ำมันในห้องสอบสวนสว่างวูบวาบ เงาของซูจื่อจี้หลังทอดยาวออกไป
นิ้วที่บีบคางอี้ไท่คนที่สามของเขาออกแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ปลายนิ้วจมลงในผิวนุ่มละเอียดของนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “ซือเหนียนคุง ฉันเริ่มสงสัยแล้วสิ นี่เป็นผู้หญิงที่คุณรักที่สุดจริง ๆ หรือ? เห็นนางกำลังจะถูกทรมาน คุณกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย?”
เขาจงใจเน้นคำว่า “รักที่สุด” พร้อมใช้ดาบทหารแตะเครื่องมือทรมานที่อยู่ข้าง ๆ เบา ๆ เกิดเสียงโลหะกระทบกันแสบแก้วหู
“ความรักส่วนตัวระหว่างชายหญิง เมื่อเทียบกับคุณธรรมของชาติแล้ว ไม่นับเป็นอะไรเลย!” หวังซือเหนียนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แววตาคมกริบราวเปลวไฟ ทุกคำหนักแน่นกังวาน “ถึงผม หวังซือเหนียน จะเป็นพ่อค้า แต่ก็รู้ดีว่าคำว่า ‘คนจีน’ มีน้ำหนักเพียงใด! ให้ผมทำงานรับใช้คนญี่ปุ่น เป็นพวกทรยศชาติ ไม่มีวันเป็นไปได้!”
เขาจงใจยืดแผ่นหลังให้ตรง แนวไหล่ของสูทสีดำตึงเป็นเส้นตรง แม้ปลายนิ้วจะสั่นไหวเล็กน้อยเพราะอดกลั้นอารมณ์ ก็ยังซ่อนไว้อย่างมิดชิด