แสงแดดยามเช้าส่องผ่านบานเกล็ดหน้าต่างตึกฝรั่ง ทิ้งเงาแสงพร่างพร้อยไว้บนพื้น
เยว่หวั่นชิงเดินเขย่งเบา ๆ ไปข้างเตียง ปลายนิ้วลูบเรือนผมนุ่มฟูของเหมียวชู ก่อนจะไล้แก้มน้อย ๆ อย่างอ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มละมุนราวกับสายไหม “เจียวเจียว รีบตื่นเร็ว วันนี้เราจะไปดูบ้านกันนะ”
เหมียวชูขยับตัวดุกดิกอยู่ใต้ผ้าห่ม ซุกใบหน้าน้อย ๆ ลงกับหมอนแล้วออดอ้อนเสียงอู้อี้ “แม่ หนูยังอยากนอนต่อ...” เธอหลับตา มือเล็กจับขอบผ้าห่มแล้วเขย่าไปมา ขนตายาวราวพัดเล็ก ๆ สองอันยังชื้นนิด ๆ จากการเพิ่งตื่นนอน
เยว่หวั่นชิงถูกท่าทางของเธอทำให้หัวเราะออกมา โน้มตัวลงบีบปลายจมูกน้อย ๆ “รีบลุกสิ แล้วจะได้กินของอร่อย ได้ยินมาว่าซางเจียนเป่า ข้าวปั้น และโจ๊กน้ำตาลดอกกุ้ยฮวาของเซี่ยงไฮ้อร่อยหอมมาก วันนี้แม่จะพาลูกไปกินให้เต็มที่ เสื้อกันหนาวที่เราเอามาจากทางเหนือหนาเกินไปหมดแล้ว ตอนเที่ยงยังต้องไปห้างฝรั่งซื้อเสื้อผ้าบาง ๆ สักสองสามชุด จะแต่งตัวให้เจียวเจียวของเราสวยที่สุดเลย”
“จริงเหรอคะ” เหมียวชูลืมตาโพลงทันที ดวงตาเป็นประกาย ความง่วงหายไปจนหมด เธอเปิดผ้าห่มแล้ววิ่งเท้าเปล่าไปที่ตู้เสื้อผ้า พลางหาเสื้อไปพลางถาม “ได้เลยค่ะแม่ หนูจะลุกเดี๋ยวนี้! แล้วพ่อล่ะคะ พ่อไม่ไปกินของอร่อยกับพวกเราด้วยเหรอ”
“ฮ่า ๆ ๆ คิดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ!” เยว่หวั่นชิงหัวเราะพลางหยิบถุงเท้าผ้าส่งให้ “พ่อออกไปออกกำลังกายตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแล้ว บอกว่าจะลดน้ำหนัก เมื่อวานยังบ่นกับแม่อยู่เลยว่าตอนช่วยขนลุงต้าหย่งแทบไม่มีแรง ยืนกรานว่าจะลดไขมันที่พุงให้ได้”
เหมียวชูพยายามสวมเสื้อเชิ้ตด้วยตัวเอง ร่างเล็ก ๆ มุดเข้าไปในเสื้อตัวใหญ่ ดูราวกับเต่าน้อยที่กำลังพยายามหุ้มกระดอง
เยว่หวั่นชิงมองท่าทางเงอะงะของลูกสาว พลางอดกลั้นใจไม่เข้าไปช่วย ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เหมียวชูหัดผูกเชือกรองเท้าเองได้ เธอก็มักพูดว่า “เรื่องของตัวเองต้องทำเอง” อยู่เสมอ