“พ่อ รีบจัดการให้จบเร็ว ๆ กำลังเสริมของก๊กคงมาถึงภายใน 15 นาที!” เหมียวชูยัดปืนกระบอกหนึ่งให้พ่อ ส่วนตัวเองกำอีกกระบอกไว้แน่น นิ้ววางอยู่บนไกปืน แววตาสงบนิ่งเกินวัย
เธอกวาดตามองภูมิประเทศอย่างรวดเร็ว กองฟืนกับโอ่งน้ำข้างถนนเหมาะจะใช้เป็นที่กำบังพอดี “หนูจะขว้างระเบิดมือดึงความสนใจพวกมัน พ่ออ้อมไปด้านหลังแล้วลอบโจมตีจังหวะนั้น!”
เหมียวเจ๋อหัวรับปืนมา ปลดเซฟอย่างคล่องแคล่วแล้วพยักหน้า “ระวังตัวด้วย!” ยังไม่ทันสิ้นเสียง เหมียวชูก็หมุนเปิดชนวนระเบิดมือ อาศัยแผงขายของบังตัว ก่อนขว้างระเบิดเข้าใส่กลุ่มคนอย่างแรง
เสียงระเบิดดังสนั่น ผู้คนถูกแรงระเบิดจนร่างแหลกเป็นชิ้น ๆ เศษหินกระเด็นไปทั่ว หลายคนถูกแรงอัดจนกลิ้งลงกับพื้น
อาศัยจังหวะนั้น เหมียวเจ๋อหัวพุ่งออกไปราวกับเสือดาว หลบอยู่หลังโอ่งน้ำ ก่อนยกปืนยิงสองนัด ชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังวิ่งเข้าหาประตูร้านขายยาล้มลงทันที
เหมียวชูก็ไม่รีรอ อาศัยกองฟืนกำบังแล้วเล็งยิงศีรษะของชายคนหนึ่งอย่างแม่นยำ
“ใครมันกล้าขวางงานข้า ไม่ดูตาม้าตาเรือบ้าง!” ชายที่เป็นหัวหน้าตะโกนอย่างเดือดดาล ขณะกำลังจะโผล่ออกมายิง ก็ถูกเหมียวเจ๋อหัวกระสุนเจาะข้อมือ ปืนหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง
ต้าย่งที่อยู่บนชั้นสองฉวยโอกาสโต้กลับ ยิงศัตรูล้มลงสองคนติด ๆ กัน ใครกันที่มาช่วยเขาในเวลาแบบนี้
“อย่ามัวพูด รีบถอย!” เหมียวเจ๋อหัวตะโกนพลางยิงไปด้วย หางตาเหลือบเห็นเงาดำหลายร่างปรากฏตรงปากตรอก
“กำลังเสริมมาแล้ว! เจียวเจียว คุ้มกันด้วย!” เหมียวชูขว้างระเบิดมืออีกลูกทันที อาศัยควันหนาทึบจากแรงระเบิด ฉุดต้าย่งที่เพิ่งวิ่งออกมาจากร้านขายยาแล้วพากันมุ่งหน้าไปท้ายตรอก