เหมียวเจ๋อหัวถูมือ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เหมียวชูทันที ลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ ราวกับกลัวเยว่หว่านชิงที่กำลังจัดผ้าอยู่ในห้องข้าง ๆ จะได้ยิน “เจียวเจียว ‘บ้านหลังใหญ่’ ของลูกกว้างขวางแค่ไหนกัน พ่อมีคลังสินค้าใต้ดินที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษ ข้างในเก็บของเอาไว้บ้าง ลูกลองดูได้ไหมว่าจะใส่เข้าไปได้หรือเปล่า”
ขณะพูด ปลายนิ้วของเขาก็ลูบขอบแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังหลายส่วน นั่นคือ ‘เงินเก็บส่วนตัว’ ที่เขาเฝ้ารักษามาครึ่งชีวิต หากพาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือด้วยได้ เขาถึงจะรู้สึกอุ่นใจจริง ๆ
เหมียวชูกัดขนมกุ้ยหัวชิ้นสุดท้าย พอได้ยินก็เบิกตาเป็นประกาย รีบพยักหน้า “พ่อไม่ต้องห่วงค่ะ! พี่นางฟ้าบอกว่า ‘บ้านหลังใหญ่’ ใส่ของได้ไม่จำกัด แต่ใส่ได้เฉพาะสิ่งไม่มีชีวิตนะคะ สิ่งมีชีวิตใส่ไม่ได้”
นางนึกถึงการทดลองเมื่อหลายวันก่อน ซุปไก่ร้อน ๆ ที่เพิ่งต้มเสร็จเก็บเข้าไปได้ แต่ไก่เป็น ๆ ในเล้าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ลากเข้าไปในมิติพื้นที่วิเศษไม่ได้ แม้แต่กรงเล็บไก่ก็ยังไม่แตะขอบมิติ ตอนนั้นนางเกือบถูกไก่จิกมือเสียแล้ว
“ดี งั้นพ่อก็เข้าใจแล้ว!” เหมียวเจ๋อหัวโล่งอก จูงมือเหมียวชูเดินไปทางเรือนหลัก
เขามองซ้ายมองขวาก่อน พอแน่ใจว่าปิดม่านประตูมิดชิดแล้วจึงก้มลงจับขอบเตียง ใช้แรงแขนทั้งสองข้างออกแรง “เฮ้ย” ก่อนจะยกเตียงไม้หนักอึ้งไปไว้ด้านข้าง แผ่นไม้ใต้เตียงแนบสนิทกันจนไร้ช่องโหว่ หากไม่สังเกตให้ดี ก็ไม่มีทางมองออกว่ามีอะไรผิดปกติ
จากนั้นเขาควักกุญแจทองเหลืองดอกเล็กจากปลอกบู๊ต สอดเข้าไปในกลอนลับตรงรอยต่อของแผ่นไม้แล้วบิด “คลิก” แผ่นไม้ทั้งแผ่นก็เด้งขึ้น เผยให้เห็นปากหลุมดำมืด กลิ่นดินชื้นปนกับกลิ่นไม้เก่าแก่โชยเข้ามาปะทะหน้า
“ตามพ่อมา ระวังเท้าด้วย” เหมียวเจ๋อหัวมุดเข้าไปในปากหลุมก่อน แล้วยื่นมือดึงเหมียวชูตามเข้าไป
ช่วงแรกของทางเข้าหลุมแคบมาก มีพื้นที่พอให้คนเอียงตัวผ่านได้ทีละคน ก้อนดินเหนือศีรษะร่วงลงมาเป็นระยะ เหมียวชูกำมือพ่อแน่นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ