เหมียวชูถูกเสียง “โครกคราก” ในท้องปลุกให้ตื่น
แสงสว่างยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้ที่ปิดด้วยกระดาษ เห็นแสงสีเงินขาวจากด้านนอกสาดเข้ามา ทำให้ห้องสว่างไสวไปทั้งห้อง
เธอพลิกตัว ห่อผ้าห่มหนา ๆ กลิ้งไปถึงขอบเตียง ก่อนหลับตาคลำหาเสื้อกับกางเกงผ้าฝ้ายที่พับวางไว้ตรงปลายเตียง เนื้อผ้าโดนถ่านอังจนยังอุ่นจาง ๆ
เธอใช้ทั้งมือทั้งเท้าสวมเสื้อผ้าฝ้าย แขนเสื้อว่างโหวงเหมือนถุงแป้งสองใบ กว่าจะยัดแขนเข้าไปได้ก็เล่นเอาแทบแย่ จากนั้นยังต้องเขย่งปลายเท้าเอื้อมหยิบเสื้อคลุมมาห่อตัวอีกชั้น
ตอนติดกระดุม ปลายนิ้วพลันชะงัก คนงานรับจ้างที่พ่อช่วยชีวิตเอาไว้คนนั้นดูเหมือนจะบาดเจ็บหนัก ขามีแต่เลือด ไม่รู้ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง จะไปเซี่ยงไฮ้กับพวกเธอได้ไหมนะ? ถ้าระหว่างทางเจอคนร้าย มีคนที่ต่อสู้เป็นไปด้วยก็คงอุ่นใจขึ้นหน่อย
ทันทีที่ผลักประตูออก เหมียวชูสูดลมหายใจเย็นเฉียบเข้าไปจนเต็มปอด ดวงตาเบิกกว้างกลมโต
หิมะที่กองอยู่ในลานหนาจนเท่าความหนาของพื้นรองเท้า พอเหยียบลงไปก็ส่งเสียง “กรอบแกรบ” ชายคามีน้ำแข็งย้อยห้อยเป็นม่านผลึก พอแสงอาทิตย์ส่องมาก็ระยิบระยับจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
ทั่วทั้งคุ้มไร่ถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลน แม้แต่ต้นไหวแก่ ๆ ตรงมุมลานก็ยังมีหิมะเกาะเต็มกิ่ง กิ่งก้านโน้มต่ำราวกับคุณตาเคราขาว เธอรีบกระชับคอเสื้อให้แน่น ขนฟูตรงขอบหมวกผ้าฝ้ายเสียดสีกับแก้ม นุ่มนิ่มสบายไม่น้อย
“คุณหนูตื่นแล้วหรือคะ?” ประตูห้องปีกตะวันออกส่งเสียง “เอี๊ยด” ก่อนเปิดออก ชุนฮวาถืออ่างทองแดงเดินออกมา พอเห็นเหมียวชูยืนเหม่ออยู่กลางหิมะ ก็รีบก้าวยาว ๆ เข้ามาหา “รีบเข้าบ้านเถอะค่ะ หลังหิมะตก ลมพัดเหมือนมีดบาด ระวังแก้มน้อย ๆ จะหนาวจนแข็งนะคะ!” บนผ้ากันเปื้อนผ้าฝ้ายของเธอยังเปื้อนแป้ง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งวุ่นอยู่ในครัวมา