วันที่ย้ายบ้านบังเอิญเป็นวันที่อากาศแจ่มใสหาได้ยาก แสงแดดในเขตเช่าฝรั่งเศสลอดผ่านช่องว่างของต้นอู่ถง ทอดเงาด่างพร้อยลงบนประตูเหล็กของบ้านหลังใหม่
รถลากหลายคันจอดเรียงกันอยู่หน้าประตู คนลากแบกเฟอร์นิเจอร์ที่ห่อด้วยสำลีเข้าไปข้างใน เหมียวชูเขย่งปลายเท้าเกาะกรอบประตู มองคนงานยกตู้เสื้อผ้าไม้จีนต้นไม้เม้ยตัวสุดท้ายเข้าไปในห้องรับแขก ทั้งหมดนี้เป็นของที่พวกเขาเพิ่งซื้อมาใหม่
เยว่หว่านชิงกำลังสั่งคนรับใช้จัดวางภาชนะ เห็นเหมียวชูยืนนิ่งอยู่หน้าประตูอย่างเหม่อลอยก็ยิ้มแล้วกวักมือเรียก “เจียวเจียว รีบเข้ามาสิ มาดูห้องของลูก!” เหมียวชูกระโดดโลดเต้นวิ่งขึ้นชั้นบน ผลักประตูห้องที่หันไปทางทิศใต้เข้าไป ทันใดนั้นก็ถูกแผงกั้นแกะสลักบนขอบหน้าต่างดึงดูดความสนใจ จึงโน้มตัวพาดอยู่บนนั้นแล้วมองลงไปด้านล่าง พอดีกับที่เห็นเหมียวเจ๋อหัวแบกหีบไม้ใบหนึ่งเข้ามา เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมอยู่ตรงขมับ
“คุณพ่อ พวกเราจะอยู่เซี่ยงไฮ้กันยาว ๆ เลยหรือคะ?” เหมียวชูวิ่งลงมาชั้นล่างแล้วดึงชายเสื้อเหมียวเจ๋อหัวไว้ ตอนแรกเธอคิดว่าเซี่ยงไฮ้เป็นแค่ที่พักชั่วคราวระหว่างหลบหนีภัย ก่อนจะเดินทางต่อไปทางตะวันตก แต่แม่ซื้อบ้าน ส่วนพ่อก็ไปทำใบรับรองทะเบียนพำนัก ท่าทางชัดเจนว่าพวกเขาตั้งใจจะปักหลักที่นี่
เหมียวเจ๋อหัววางหีบลง ก้มหน้าลูบผมลูกสาว แล้วมองไปทางนอกบ้านเลยเขตเช่าออกไป แววตาค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
หลายวันมานี้ ตอนวิ่งยามเช้าเขามักเห็นกองตำรวจยามของทหารญี่ปุ่นเดินป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณชายขอบเขตเช่า อีกทั้งยังมีเสียงปืนดังแว่วมาจากตามถนนและตรอกซอยเป็นครั้งคราว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่พวกเขาประสบระหว่างทางมาเซี่ยงไฮ้ ซึ่งทำให้เขายังรู้สึกหวาดหวั่นเมื่อนึกถึง
“เจียวเจียว พวกเราพักปักหลักอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ” เขาจูงมือลูกสาวไปนั่งบนเก้าอี้หวายที่เพิ่งจัดวางเสร็จ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่จริงจัง “ตอนนี้ถนนหนทางไม่ปลอดภัยเลย พวกเราไม่มีคนที่ไว้ใจได้คอยคุ้มกัน ถ้าบังเอิญเจอทหารญี่ปุ่นหรือทหารที่พลัดจากกองทัพขึ้นมา กระสุนไม่เลือกคนหรอกนะ”