เรืออูเผิงลำหนึ่งลอยไหวเอื่อย ๆ อยู่ในดงต้นอ้อ นอกเรือมีเสียงน้ำไหลเอื่อยและเสียงนกร้องแผ่วเบา
เหมียวเจ๋อหัวยืนอยู่ท้ายเรือ มองร่างสองร่างที่แขวนอยู่บนกำแพงเมือง ขอบตาแดงก่ำเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา ข้อนิ้วซีดขาวเพราะกำพายแน่นเกินไป
“พ่อ...” เสียงนุ่มนิ่มของเหมียวชูดังมาจากด้านหลัง เด็กหญิงจับชายเสื้อของเขาแล้วเขย่าเบา ๆ ใบหน้าเล็กที่เงยขึ้นเต็มไปด้วยความกังวล “พ่ออย่าเสียใจเลยค่ะ พี่นางฟ้าบอกว่าบ้านหลังใหญ่ใส่อะไรก็ได้”
เหมียวเจ๋อหัวได้สติขึ้นมาทันที เขาย่อตัวลงจับมือเล็ก ๆ ของลูกสาว น้ำเสียงแฝงความสะอื้นที่ยากจะสังเกตเห็น “เจียวเจียว พ่ออยากขอให้หนูถามพี่นางฟ้าหน่อยว่า บ้านหลังใหญ่ใส่คนตายได้ไหม คุณหวังเป็นคนดี พ่ออยากให้เขาได้ฝังอย่างสงบ ไม่ต้องถูกแขวนอยู่บนกำแพงเมืองให้ได้รับความอัปยศ”
เหมียวชูก็คิดจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว เธอพยักหน้าอย่างแรง “ได้ค่ะพ่อ! เราจะไปกันเมื่อไหร่คะ? จริงสิพ่อ พี่ชายคนนี้เป็นใครเหรอคะ?” เธอยื่นนิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปยังเด็กหนุ่มที่หมดสติอยู่ในห้องโดยสาร แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เหมียวเจ๋อหัวมองตามสายตาลูกสาว เด็กหนุ่มนอนอยู่บนพื้นเรือที่ปูเบาะนวมไว้ ใบหน้าแดงก่ำเพราะไข้สูง คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม
เขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเขี่ยจมูกเล็ก ๆ ของลูกสาว “นี่เป็นคนงานรับใช้ที่พ่อซื้อมาให้หนูไงล่ะ! ดูในหนังสือภาพสิ คุณหนูใหญ่มีคนคอยคุ้มกันเป็นการเฉพาะ พ่อเลือกคนที่ดูดีที่สุดมาให้ ต่อไปเขาจะคอยปกป้องหนูกับแม่ ดีใจไหมล่ะ?”
เหมียวชูขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ เด็กหนุ่มคิ้วคมตาเป็นประกาย แม้จะหมดสติอยู่ก็ยังดูองอาจ เพียงแต่รอยเลือดที่ซึมออกมาตรงขากางเกงช่างสะดุดตาเป็นพิเศษ
เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแผลถูกยิง กระสุนน่าจะยังไม่ได้เอาออก แต่กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ปรบมือเล็ก ๆ พลางยิ้ม “ดีใจค่ะ! ขอบคุณพ่อ! แต่ว่าพี่ชายบาดเจ็บ เราต้องพาเขาไปหาหมอไหมคะ? ถ้าไข้ขึ้นจนสมองเพี้ยน เขาก็ปกป้องหนูไม่ได้แล้วนะคะ”