เพิ่งเดินออกจากประตูใหญ่โรงงานทอผ้า เยว่หว่านชิงก็คว้าแขนเหมียวเจ๋อหัวไว้ แล้วดึงให้เขายืนหันหลังให้เธอ
นิ้วเรียวของเธอกดลงบนจุดบริเวณเอวด้านหลังของสามี แล้วค่อย ๆ นวดคลึง “เอวคุณไม่เป็นไรใช่ไหม เมื่อกี้ตอนนับเงินฉันเห็นคุณก้มตัวอย่างลำบากเลย”
เหมียวเจ๋อหัวครางอย่างสบายใจ ก่อนจะเอนศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อย “เจ็บ หว่านชิง เบามือหน่อย... ซี๊ด ตรงนั้นแหละ เมื่อยมากเลย”
เมื่อครู่นี้เขานั่งยอง ๆ นับเหรียญเงินอยู่ข้างลังไม้ตั้งหลายสิบรอบ เอวจึงแข็งค้างมาตลอด พอถูกนวดแบบนี้ ความปวดเมื่อยก็แล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง แถมยังรู้สึกซ่านิด ๆ จนสบายไปทั้งตัว “ฝีมือภรรยาฉันนี่ดีจริง ๆ นวดสบายกว่าหมอในเมืองอีก”
“ก็คุณชอบฝืนตัวเองนี่!” เยว่หว่านชิงปัดมือเขาออก แต่กลับผ่อนแรงมือลงเล็กน้อย “ตอนนับเงินกระตือรือร้นกว่าใคร พอตอนนี้ถึงรู้ว่าเจ็บแล้วหรือ”
เธอเงยหน้ามองไปยังหัวมุมถนนที่อยู่ไม่ไกล พอดีกับเห็นรถลากคันหนึ่งแล่นเอื่อย ๆ ผ่านมา จึงรีบตะโกนเรียก “รถลาก!” คนลากรถได้ยินก็รีบหันหัวรถแล้ววิ่งเข้ามา
“คุณนั่งรถลากกลับไปพักก่อน ฉันจะไปดูร้าน” เยว่หว่านชิงประคองเหมียวเจ๋อหัวไปทางรถ “ตอนนี้โรงงานของเราทำแค่ฝ้ายเหนียวกับผ้าดิบ อยู่ในสภาพเสียเปรียบเกินไป จะเอาไข่ใส่ไว้ในตะกร้าใบเดียวไม่ได้ ฉันว่าจะซื้อร้านที่ถนนข้าง ๆ แล้วเอาผ้าดิบมาตัดเย็บเป็นเสื้อผ้าสำเร็จรูปขาย แบบนี้ก็จะมีช่องทางรับคำสั่งซื้อเพิ่มขึ้นอีกทาง แถมยังขึ้นราคาได้ด้วย”
“ทำเสื้อผ้าสำเร็จรูปหรือ” เหมียวเจ๋อหัวเหยียดเอวตรงขึ้นมาทันที เอวที่เมื่อครู่ยังปวดจนยืดไม่ตรงกลับตั้งตรงขึ้นในพริบตา ทำเอาแม้แต่เจ้าตัวเองยังชะงักไป
เขาคว้าข้อมือเยว่หว่านชิงไว้ ดวงตาเป็นประกาย “หว่านชิง จู่ ๆ เอวฉันก็ไม่เจ็บแล้ว! ดูสิ ไม่เป็นอะไรเลย!” เขาจงใจบิดเอวให้ดู แถมยังบิดแรงจนเกือบเคล็ด “ฉันไปกับคุณด้วย จะได้ช่วยดูผังร้านด้วยว่าพอจะดัดแปลงเป็นคลังสินค้าเก็บผ้าได้ไหม”
เยว่หว่านชิงมองท่าทีที่เหมือน “หายปวดในพริบตา” ของเขาแล้วทั้งหงุดหงิดทั้งขำ เธอจิ้มหน้าผากเขา “คุณนี่นะ แค่ไม่อยากพักเท่านั้นเอง” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ไม่ได้ยืนกรานให้เขากลับไปอีก