หิมะที่กองอยู่ในตรอกถูกเลือดชุ่มจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ ต้าย่งล้มลงกับพื้นราวกับท่อนไม้หนักอึ้ง แววตาขุ่นมัวยังคงจับจ้องไปทางเหมียวเจ๋อหัวที่อยู่บนกำแพง มุมปากยังมีรอยยิ้มซื่อตรงประดับอยู่
ทหารญี่ปุ่นสามคนยิ้มเหี้ยมเกรียมพลางเดินเข้ามา คนที่เป็นหัวหน้ายกเท้าเตะเอวและท้องของต้าย่ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยา จึงคว้าพานท้ายปืนฟาดใส่หน้าอกอย่างแรง เสียง “ปัง” ทุ้มหนักดังขึ้นพร้อมเสียงซี่โครงหักกรอบแกรบ
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงคำรามอย่างเจ็บปวดของเหมียวเจ๋อหัวดังมาจากบนกำแพง เขารับปืนที่เหมียวชูโยนมาให้ ตัวปืนเย็นเฉียบแนบอยู่กับฝ่ามือ ปลุกความทรงจำในช่วงวัยหนุ่มที่เคยฝึกฝนอย่างหนักอยู่ในกองทัพขึ้นมาทันที ทั้งคืนวันที่เตรียมพร้อมรบ ทั้งพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย บัดนี้ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟร้อนแรงแผดเผาอยู่ในอก
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลิกตัวกลับขึ้นไปยืนบนกำแพงอีกครั้ง ปากกระบอกปืนในหมอกยามเช้านิ่งมั่นคงราวกับเชื่อมติดกับมือ ทหารญี่ปุ่นทั้งสามเพิ่งจะหันกลับมา ก็เห็นแววตาคมกริบดุจมีดของเหมียวเจ๋อหัว นิ้วชี้เหนี่ยวไกปืนต่อเนื่องกัน “ปัง! ปัง! ปัง!” กระสุนสามนัดพุ่งเข้ากลางหน้าผากของทหารญี่ปุ่นทั้งสามอย่างแม่นยำ เลือดแตกกระจายตรงหว่างคิ้ว พวกมันล้มลงหงายหลังอย่างแข็งทื่อ กระแทกพื้นหิมะจนเลือดสาดกระเซ็นเป็นหมอกสีแดง
เหมียวเจ๋อหัวไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเอง พลิกตัวกระโดดลงจากกำแพง ก่อนจะโซเซพุ่งไปข้างกายต้าย่ง “ต้าย่ง! ต้าย่ง!” เขาคุกเข่าลงกับพื้น โอบร่างเย็นชืดของต้าย่งไว้ในอ้อมแขน เลือดร้อนฉ่าทะลักเปื้อนเสื้อของเขาในทันที ไหลผ่านง่ามนิ้วหยดลงบนหิมะ แต้มเป็นดอกเหมยสีแดงสดสะดุดตาทีละดอก
เยว่หว่านชิงที่อยู่บนกำแพงร้อนใจจนตัวสั่น เธอก้มลงให้เหมียวชูเหยียบไหล่ของตนเพื่อปีนขึ้นไปบนกำแพง ก่อนตะโกนเสียงแหบพร่า “เจ๋อหัว! รีบขึ้นมา! ทหารญี่ปุ่นกำลังจะมาแล้ว!”