ประตูไม้ของคลังสินค้าถูกล็อกจากด้านหลัง อู่หมิงเก็บกุญแจใส่อกเสื้ออย่างระมัดระวัง
ลานคลังสินค้าหลังหิมะตกมีหิมะบาง ๆ ปกคลุมอยู่ เหยียบลงไปก็ส่งเสียง “กรอบแกรบ” เหมียวเจ๋อหัวตบไหล่อู่หมิงเบา ๆ แล้วลดเสียงลง “กลับไปบอกนายท่านของพวกนายว่า ข้าวที่บริจาคคราวนี้ บริจาคในนาม ‘มังกรเดียว’”
อู่หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจและรีบพยักหน้า “ท่านวางใจได้ ผมจะนำคำไปบอกแน่นอน!”
เขามองครอบครัวสามคนเดินจากไปจนลับตา แล้วรีบเดินจากไปเช่นกัน ต้องไปซื้อไก่ย่างแล้ว!
เดินไปตามทางเล็ก ๆ ที่ปกคลุมด้วยหิมะราวหนึ่งเค่อ ป้ายของโรงเตี๊ยมตระกูลตู้ก็ปรากฏขึ้นในสายตา
เหมียวชูตาไว ชี้ไปทางปากถนนแล้วตะโกนขึ้นก่อนใคร “ท่านพ่อ รีบดูเร็ว! ลุงต้าหย่งอยู่ตรงนั้น!” เห็นเหมียวหย่งยืนพิงรถม้า กระทืบเท้าให้อุ่น
“ต้าหย่ง ระหว่างทางปลอดภัยดีไหม มายืนทำอะไรอยู่ข้างนอก ทำไมไม่เข้าไปอุ่นในโรงเตี๊ยมล่ะ” เหมียวเจ๋อหัวเร่งฝีเท้าเข้าไปหา สายตากวาดมองถนนโดยรอบที่แทบไม่มีผู้คน
“วางใจได้ครับนายท่าน! ปลอดภัยดี!” เหมียวหย่งกระโดดลงจากรถม้าพรวดเดียว ตบอกตัวเอง “ผมอ้อมไปตามทางเล็ก ๆ นอกจากผู้ลี้ภัยสองสามคนแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงาของปีศาจหน้าตี่เลย” พูดพลางเปิดม่านผ้าฝ้ายของรถม้าให้เห็นผ้านวมหนาที่ปูอยู่ด้านใน “ผมกลัวฮูหยินกับคุณหนูจะหนาว เลยตั้งเตาอุ่นไว้ในรถเป็นพิเศษครับ”
“ใส่ใจดีมาก คราวหน้าก็ไปหาที่อุ่น ๆ รอเถอะ” เหมียวเจ๋อหัวพยักหน้า แล้วหันไปพูดกับเยว่หว่านชิง “ฮูหยินพาเจียวเจียวขึ้นรถไปก่อน ผมจะไปดูว่าเจ้าของร้านตู้ทำอาหารเสร็จหรือยัง จะได้เอาติดมือกลับไปด้วย”
เยว่หว่านชิงจูงมือเหมียวชูเข้าไปในรถม้า เพิ่งปล่อยม่านผ้าฝ้ายลง เหมียวชูก็โผล่หน้าออกมาตะโกน “ท่านพ่อ รีบมานะ หนูรออยู่!”
เหมียวเจ๋อหัวหัวเราะรับคำ พอก้าวเข้าไปในโรงเตี๊ยมตระกูลตู้ ก็ได้ยินพนักงานตะโกนเสียงดัง “เจ้าของร้าน! นายท่านหม่ามาแล้ว!” เมื่อเทียบกับท่าทีเกรงอกเกรงใจในตอนเช้า คราวนี้พนักงานกระตือรือร้นเป็นพิเศษ รีบยกเก้าอี้ที่มีเบาะรองนั่งมาให้ ทั้งยังยกน้ำร้อนมาหนึ่งถ้วย “นายท่านหม่าเชิญนั่งครับ เจ้าของร้านเพิ่งพูดถึงท่านเมื่อครู่นี้เอง!”