แสงแดดเดือนสิงหาคมแผดเผาร้อนแรง วิทยุเครื่องเก่าบนโต๊ะกำลังเปิดเพลงพื้นบ้านฉ่านเป่ย ท่วงทำนองครึกครื้นแต่แฝงความขมขื่นอยู่หลายส่วน
เหมียวชูบีบใบรับเงินจากธนาคารฮุ่ยเฟิงไว้ในมือ วิ่งไปหาเหมียวเจ๋อหัว น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น “พ่อคะ เงินปันผลจากโรงงานกับร้านค้าที่เซี่ยงไฮ้ของเดือนนี้มาอีกแล้ว! ดูสิ มากกว่าเดือนที่แล้วเสียอีก! เรายังบริจาคให้เขตฐานเหมือนทุกครั้งไหมคะ?”
เหมียวเจ๋อหัวกำลังรดน้ำกระบองเพชรบนขอบหน้าต่าง พอได้ยินก็หันกลับมา รับใบรับเงินไปดูแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วพยักหน้า “บริจาคสิ!”
ตลอดปีเศษที่ผ่านมา เงินปันผลจากกิจการในเซี่ยงไฮ้ไม่เคยขาด นอกจากแบ่งไว้เป็นค่าใช้จ่ายพื้นฐานของครอบครัวแล้ว เงินที่เหลือแทบทั้งหมดก็บริจาคให้เขตฐาน
แม้แต่ยามที่หาซื้อเสบียงไม่ได้ เหมียวชูก็มักจะนำของจากมิติพื้นที่วิเศษของตนออกมาช่วยสมทบ
เยว่หว่านชิงยกขนมแป้งข้าวฟ่างเหลืองที่ชาวบ้านเพิ่งย่างเสร็จมาให้ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วถ้ำดิน
เธอวางจานลงบนโต๊ะ ก่อนยิ้มเสริมว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อนหมอทหารหวังยังบอกอยู่เลยว่า ยาแก้อักเสบของพวกคนเจ็บใกล้หมดแล้ว เงินก้อนนี้เอาไปซื้อเพิ่มได้พอดี”
เหมียวชูหยิบขนมแป้งข้าวฟ่างเหลืองขึ้นมาชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก รสหวานนุ่มเหนียวแผ่ซ่านบนปลายลิ้น ขณะที่กำลังจะพูด วิทยุก็หยุดเพลงพื้นบ้านกะทันหัน แล้วมีเสียงผู้ประกาศที่เปี่ยมพลังดังขึ้นมาแทน “ผู้ฟังทุกท่าน! พี่น้องร่วมชาติทั่วประเทศ! ขณะนี้ขอแทรกข่าวสำคัญ วันที่ 15 สิงหาคม 1945 ญี่ปุ่นประกาศยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข! พวกเราชนะแล้ว!”
เหมียวชูนิ่งงันไปสามวินาที ก่อนจะกระโดดพรวดขึ้นมา กอดแขนเหมียวเจ๋อหัวแน่น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน “พ่อ! แม่! สงครามต่อต้านญี่ปุ่นจบลงด้วยชัยชนะแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!”