บนชั้นสองของเรือนเล็ก ๆ ข้างท่าเรือเทียนจิน ห้องเช่าของลู่จินอานไม่มีแสงแดดส่องถึงตลอดทั้งปี ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับและกลิ่นเค็มคาวของน้ำทะเล
เขาเลื่อนโต๊ะไม้เพียงตัวเดียวไปชิดขอบหน้าต่าง วางปืนไว้ตรงมุมโต๊ะ ปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังทางเข้าท่าเรืออย่างแม่นยำ
เขาเจาะรูเล็ก ๆ บนกระดาษหน้าต่าง แล้วแนบดวงตาทั้งสองไว้กับรู จ้องมองผู้คนที่เดินขวักไขว่ด้านล่างโดยไม่กะพริบตา ตาขาวแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ราวกับไม่ได้หลับมาหลายวัน นับจากเดินทางอ้อมจากเป่ยผิงมาถึงที่นี่ เขาเฝ้าสะกดรอยมาครบ 17 วันแล้ว
ในชามกระเบื้องเนื้อหยาบบนโต๊ะยังเหลือโจ๊กเย็นชืดอยู่ครึ่งชาม ข้าง ๆ มีก้อนแป้งนึ่งแห้งแข็งกองอยู่หลายก้อน นั่นคือเสบียงทั้งหมดของเขาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา
ทุกลมหายใจเต็มไปด้วยปณิธานแห่งการแก้แค้น: ซูจื่อจี้หลัง ฉันจะให้แกชดใช้ด้วยชีวิตให้พ่อฉันให้ได้
ในเวลาเดียวกัน ที่โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ในเป่ยผิง เสี่ยวจ้าวสะดุ้งตื่นจากเตียง ความปวดหัวแล่นพล่านจนแทบระเบิด เขาพยุงตัวลุกขึ้น แล้วก็เห็นกระดาษเหลืองเก่าที่มุมโต๊ะทันที ตัวอักษรหกคำบนกระดาษ «อย่าตามหา เสร็จเรื่องแล้วจะกลับหน่วย» ทิ่มแทงดวงตาราวกับเข็ม
“แย่แล้ว!” เขาตบต้นขาพลางกระโดดลุกขึ้น รีบปลอมตัวในเมืองเป่ยผิง พอพบเหมียวหย่งซึ่งมารับ เขาก็ตะโกนหอบ ๆ ว่า “ผู้บังคับกองพัน! พี่จินอานหนีไปแล้ว! เขาต้องไปท่าเรือเพื่อตามฆ่าซูจื่อจี้หลังแน่!” เสี่ยวจ้าวคาดว่าลู่จินอานคงได้ยินบทสนทนาของคนเดินถนน จึงเดาเส้นทางของซูจื่อจี้หลังออก
เหมียวหย่งเพิ่งส่งข่าวกรองขึ้นไป และกำลังจะพาคนออกตามหาลู่จินอาน พอได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที มือที่กำกระดาษไว้จนเส้นเลือดปูดโปน เขากัดฟันพูดว่า “ไอ้เด็กเหลือขอ!”