เขาเพิ่งดึงสติกลับมาจากความตกตะลึงที่พบว่าหีบว่างเปล่า ก็ได้ยินเสียงตวาดเย็นชาดังมาจากด้านหลัง ราวกับดาบเหล็กอาบยาพิษแทงทะลุหัวใจ
นายทหารผู้เป็นหัวหน้าหน่วย พันโทมัตสึโมโตะ อิจิโร ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังเขา รองเท้าทหารเหยียบลงบนแผ่นไม้จากหีบที่กระจัดกระจาย เสียงดังกรอบแกรบ ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบย่ำเส้นประสาทของยามาโมโตะ
“โชซะซูซูกิ! นี่หรือเรื่องน่าประหลาดใจที่แกเตรียมไว้ให้พวกเรา?” มัตสึโมโตะเตะหีบไม้เปล่าที่อยู่ข้างกายอย่างแรง หีบกระแทกเสาเหล็กตรงท่าเรือดังโครม ก่อนจะแตกเป็นเสี่ยง
“หีบเปล่าที่มีแต่อากาศพวกนี้ จะช่วยให้แกเลื่อนขั้นเป็นพันโท จะเอาไปถวายสมบัติให้ฝ่าบาทได้อย่างนั้นหรือ?” เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ จนทหารและพ่อค้าของเก่ารอบข้างต่างหันมามอง แววตาที่เดิมเต็มไปด้วยความคาดหวัง บัดนี้กลับกลายเป็นความดูแคลนและเยาะเย้ย
ซูซูกิโซเซทรุดลงคุกเข่า มือทั้งสองข้างจิกเศษหินบนพื้นแน่นจนข้อนิ้วถลอกเลือดซิบ
เขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปรอะไปด้วยน้ำมูกและน้ำตา เสียงแหบพร่าเอ่ยแก้ตัวว่า “พันโทมัตสึโมโตะ! ผมไม่ได้โกหก! ผมเห็นกับตาจริง ๆ ว่าพวกเขาขนโบราณวัตถุขึ้นเรือ! ผมตรวจดูทุกหีบแล้ว แถมยังเป็นคนผนึกตราด้วยตัวเอง ทำไมถึงกลายเป็นหีบเปล่าไปได้...”
“อ้อ? ตรวจด้วยตัวเองงั้นหรือ?” มัตสึโมโตะหัวเราะเย็นชา ก่อนก้าวเข้ามาเหยียบหลังมือของซูซูกิจิโร่แล้วบดขยี้อย่างแรง “ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าสมบัติล้ำค่าพวกนี้ถูกแกยักยอกไปสินะ?” คำพูดนั้นดังก้องราวฟ้าผ่าข้างหูยามาโมโตะ เขาเงยหน้าพรวด รูม่านตาหดเล็กลง การยักยอกเสบียงทางทหารถือเป็นความผิดร้ายแรง!