“หยุดนะ——!”
ทันใดนั้น เสียงตะโกนอันดังลั่นก็ก้องกังวานขึ้น จนนกกระจอกบนต้นไม้แตกตื่นบินว่อน
ป้าจางตื่นแต่เช้ามืด แบกจอบเดินผ่านมา เห็นเหตุการณ์จากคันนาจึงตกใจสุดขีด ร้องตะโกนพร้อมกับวิ่งไปที่บ่อน้ำว่า “ใครก็ได้ช่วยด้วย! ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าคนแล้ว!”
หวังซื่อสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมอง หน้าซีดเผือดในทันที
นางปล่อยมือทันที หันหลังวิ่งหนี สองสามก้าวก็ลับเข้าไปในป่าเล็กๆ ชายเสื้อแจ็กเก็ตสำลีไปติดอยู่กับกิ่งไม้แห้ง “แผละ” ขาดเป็นรู แต่ก็ไม่แม้แต่จะหันหน้ามอง แล้วหายวับไปในชั่วพริบตา
ป้าจางทิ้งจอบลงแล้วพุ่งตัวไปที่ขอบหลุมน้ำแข็ง
“หนูน้อย! หนูน้อย!”
ป้าจางหมอบลงบนน้ำแข็ง น้ำแข็งแตกเป็นเสี่ยงๆ ครืนๆ แต่นางไม่สนใจแล้ว ยื่นมือคว้าแขนของหลินเสี่ยวหมานไว้ แล้วออกแรงดึงขึ้นมาอย่างสุดแรง แผ่นน้ำแข็งแตกหนักขึ้นไปอีก นางยื่นแขนทั้งแขนลงไปในน้ำ หนาวจนทั้งตัวสะท้าน กัดฟันแน่น แล้วดึงตัวเด็กขึ้นมาได้ในที่สุด
หลินเสี่ยวหมานหน้าดำเขียว ริมฝีปากคล้ำ ดวงตาปิดสนิท มีเกล็ดน้ำแข็งติดอยู่บนเส้นผม
ป้าจางไม่คิดสิ่งอื่นใด พลิกตัวเด็กคว่ำลง ใช้เข่ากดที่ท้อง ออกแรงกด ลงไปทีละครั้ง หนักและเร็ว
“หนูน้อย! ตื่นสิ! หนูน้อย!”
หนึ่ง สอง สาม—
“อ๊า——”
น้ำจำนวนมากพุ่งออกจากปากของหลินเสี่ยวหมาน ตามด้วยอีกหลายอึก น้ำไหลตามมุมปากลงมา ปนกับรอยเลือด
นางไออย่างรุนแรง ไอจนทั้งตัวสั่น ดวงตาค่อยๆ เปิดเป็นเส้นเล็กๆ แล้วกลอกไปมา มองเห็นใบหน้าของป้าจาง
“หนูน้อย! หนูน้อย!” ป้าจางใบหน้าเปื้อนยินดี “ฟื้นแล้ว! ในที่สุดก็ฟื้น!”
หลินเสี่ยวหมานมองนาง ริมฝีปากขยับ แต่พูดอะไรไม่ออก
ป้าจางรีบถอดเสื้อแจ็กเก็ตขาดๆ ที่เปียกชุ่มของเด็กออกอย่างรวดเร็ว ด้านนอกของเสื้อตัวนั้นกลายเป็นเปลือกน้ำแข็งไปแล้ว ตอนถอดมีเสียงดังกรอบแกรบ
นางถอดเสื้อแจ็กเก็ตสำลีตัวหนาของตัวเองออก แล้วห่อหลินเสี่ยวหมานไว้แน่น อุ้มไว้ในอ้อมกอด ส่วนตัวเองเหลือเพียงเสื้อบางๆ ตัวเดียว หนาวจนตัวสั่นเทา
“ไม่ต้องกลัว หนูน้อยไม่ต้องกลัว ป้าอยู่ที่นี่”
หลินเสี่ยวหมานซบลงในอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้น ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลรินออกมา แต่นางกัดริมฝีปากตัวเอง กัดจนเลือดไหล แต่ก็ไม่ยอมร้องไห้ออกมา
ป้าจางกอดนางไว้ ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าหนาวหรือกลัว
“ไปกันเถอะ!” นางอุ้มหลินเสี่ยวหมานขึ้นมา ตัวเด็กเบาราวกับฟืนแห้ง “ป้าจะพาไปเรียกร้องความเป็นธรรม!”
ในลานบ้านของตระกูลหลิน หวังซื่อกำลังนั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ข้างเตียง มือสั่นเทา เข็มปักก็ถือไม่ไหว ร่วงลงพื้น
ประตู “ปัง” ถูกผลักออก ป้าจางลากหลินเสี่ยวหมานพุ่งเข้ามา ยืนกลางลาน เสียงดังจนแทบจะพัดหลังคาปลิว “หวังกุ้ยเซียง! แกออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
เข็มกับด้ายที่หวังซื่อเพิ่งเก็บขึ้นมาได้ก็ร่วงลงพื้นอีกครั้ง นางประคองตัวยืนขึ้น เดินออกไปนอกประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดๆ “จางกุ้ยฮวา! แก บ้าไปแล้วหรือไง!”
“ฉันบ้า?” ป้าจางชี้หน้านางเกือบจะโดนตัว “ฉันเห็นกับตาว่าแกเอาหมู่นี้กดลงไปในหลุมน้ำแข็ง! แกจะจมน้ำให้มันตาย!”
หวังซื่อหน้าซีด แต่ปากยังแข็ง กัดฟันพูดด้วยเสียงสั่น “แกใส่ร้ายฉัน! ฉัน ฉันตื่นนอนมาตั้งแต่เช้า อยู่ในห้องเย็บผ้าตลอด ไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น! แก ใส่ร้ายคนดี!”
“บ้าเอ๊ย!” ป้าจางถุยน้ำลาย น้ำลายกระเด็นไปโดนหน้า “ฉันเห็นด้วยสองตาของฉันเอง! เมื่อกี้ที่ริมแม่น้ำ ต่อให้แกเผาเป็นเถ้าฉันก็จำได้!”
เสียงเอะอะโวยวายทำให้คนในบ้านออกมาดู
พ่อของหลินเสี่ยวหมาน หลินเถี่ยจู๋ เดินถือกล้องยาดูดิบออกมา ควันจากกล้องยังคุกรุ่นอยู่
ย่าหลินเดินตามหลังออกมา พอเห็นท่าไม่ดี ก็กลอกตาไปมา แล้วรีบต่อปากต่อคำทันที สองมือเท้าเอว “เฮ้ย จางกุ้ยฮวา คำพูดแกไม่ถูกต้องนะ ลูกสะใภ้ฉันวันนี้อยู่กับฉันในห้องทำกับข้าวตลอด จะไปฆ่าใครที่ไหนได้? ส่วนใหญ่คงเป็นเด็กเวรนี่เล่นน้ำเองแล้วพลัดตกไปเองมากกว่า!”
หลินเถี่ยจู๋พยักหน้า แล้วพ่นควันออกมาคำหนึ่ง “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ป้าจาง แกอย่าใส่ร้ายคนดีเลย พวกเราก็เป็นคนบ้านเดียวกัน เห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน”
ป้าจางโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าหลินเถี่ยจู๋ นิ้วสั่นเหมือนร่อนแป้ง “หลินเถี่ยจู๋! แกมีหัวใจไหม? เสี่ยวหมานเป็นลูกแท้ๆ ของแก! เมียที่แกเพิ่งแต่งเข้ามานี่มันจะฆ่าลูกแก!”
หลินเถี่ยจู๋สูดกล้องยาดูดหนึ่งที เปลือกตาไม่กระพริบ เอาถ่านในกล้องเคาะกับพื้นรองเท้า “เด็กผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่ง ตายก็ตายสิ ไหนๆ ก็ต้องไปเป็นคนอื่นอยู่ดี อีกอย่าง มันก็ไม่ได้ตายนี่ ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือไง”
หลินเสี่ยวหมานยืนอยู่ตรงนั้น ตัวห่อด้วยเสื้อแจ็กเก็ตตัวใหญ่ของป้าจาง มองดูคนที่ถูกเรียกว่าพ่อ
เขาสูบกล้องยาดูด ใบหน้าไร้ความรู้สึก ประกายไฟในกล้องกระพริบวับ ส่องให้เห็นใบหน้าของเขา ใบหน้านั้นทั้งไกลและแปลกตา
เธอกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ แล้วก็คลายออก
ป้าจางมองดูครอบครัวนี้ แล้วมองดูหลินเสี่ยวหมาน ความโกรธที่คุกรุ่นขึ้นมาพลุ่งพล่านไปถึงขั้วหัวใจ แผดเผาจนตาแดงก่ำ
“ได้!” นางตบต้นขาดังปัง จนมือตัวเองเจ็บ “ดีมาก! เด็กคนนี้ ครอบครัวแกไม่เอาใช่ไหม? ได้! ฉันจะเอาเอง!”
นางดึงหลินเสี่ยวหมานมากอดไว้ข้างหลัง “จากนี้ไป เสี่ยวหมานคือลูกสาวของบ้านตระกูลหลี่ฉัน! ใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันจะสู้ด้วยชีวิต! ฉันจางกุ้ยฮวาพูดแล้วต้องทำ!”
หลินเถี่ยจู๋ดีใจไม่รู้จะดีใจยังไง รีบโบกมือ “ได้ๆๆ แกอยากได้เด็กขายหน้าแบบนี้ก็เอาไปเลย รีบพาไป! จะได้ไม่ต้องกินข้าวฟรีอยู่บ้าน!”
ย่าหลินก็ทำปากยู่ข้างๆ “พาไปก็ดี จะได้ไม่เกะกะหูตา”
หวังซื่อเห็นทั้งแม่สามีและสามีเข้าข้างตัวเอง ก็พลันคึกคะนองขึ้นมาทันที “จางกุ้ยฮวา แกยังใจดีเหลือเกินนะ บ้านแกจนจะหากินจะอดตายอยู่แล้ว แกยังจะเอาหมู่นี้กลับไปอีกหนึ่งปากกินข้าว สามีแกไม่ทุบตีแกตายหรือไง!”
“ถุย! บ้านตระกูลหลี่ฉันไม่เหมือนบ้านตระกูลหลินแกหรอก ที่ใจดำโหดร้าย! ข้าวสักมื้อให้เด็กกินก็ยังไม่ยอม!” ป้าจางหัวเราะเย็นชา แล้วลากหลินเสี่ยวหมานเดินออกไป
เดินมาถึงหน้าประตู หลินเสี่ยวหมานหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง
คนที่ถูกเรียกว่าพ่อหันหลังกลับเข้าบ้านไปแล้ว ชายเสื้อแจ็กเก็ตสำลีวาบผ่านขอบประตูแล้วหายไป ประตู “ปัง” ปิดลง ขนาดหันหน้ามองยังไม่หัน
ความหวังสุดท้ายในใจของเธอมอดดับลงอย่างสิ้นเชิง
หันหน้ากลับ เดินตามป้าจางออกไปทีละก้าวๆ
ลมยังคงพัดโหม แต่มือของเธอ ถูกมือที่อบอุ่นและหยาบกร้านข้างหนึ่งกำไว้แน่น