หมู่บ้านต้ายหนาน
ลมเดือนอ้ายเฉือนคมเหมือนมีด ทุกเฉือนบาดหน้าให้เจ็บแปลบ
หลินเสี่ยวหมานย่อตัวข้างบ่อน้ำ ถูเสื้อผ้าอย่างหนัก สองมือเล็กบวมเป่งเพราะความหนาวจนดูเหมือนแป้งโดที่พองตัว ข้อนิ้วแตกเป็นร่องหลายแห่ง
เสื้อฝ้ายขาดๆ กันหนาวไม่ไหว ร่างน้อยสั่นไปทั้งตัว
ไม่ไกลออกไป หญิงชาวบ้านหลายคนเม้าท์มอยกันอยู่
“เห็นมั้ย? ลูกสาวบ้านหลินนั่นกำลังซักผ้าอยู่ที่นั่นอีกแล้ว” ป้าอ้วนคนหนึ่งเม้มปากชี้
“ใช่สิ ตั้งแต่แม่แท้ๆ ตายไป ชีวิตก็ไม่มีวันดีขึ้น” หญิงร่างบางอีกคนถอนหายใจ “แม่เลี้ยงน่ะเหรอ ใจดำจะตาย”
ป้าจางมองเงาร่างน้อยๆ ริมน้ำแล้วถอนใจ “เด็กคนนี้อาภัพจริงๆ ตอนแม่ยังอยู่ แม้จะจน แต่ก็ยังมีคนรัก หน้าก็ขาวใสปานึ่ง น่ารักน่าเอ็นดู แต่ตอนนี้ ซูบผอมเหมือนลิง ไม่มีเสื้อฝ้ายดีๆ สวมใส่แม้แต่ตัวเดียวในหน้าหนาว วังกุ้ยเซียงแม่เลี้ยงนี่ก็โหดร้ายจริง เด็กเล็กแค่นี้ยังรับไม่ได้”
“ชี๊! เบาๆ หน่อย ให้นางได้ยินเข้าล่ะก็ เรื่องใหญ่แน่”
“ฉันกลัวนางหรือ?” ป้าจางกลับยิ่งดังขึ้น “คนใจดำแบบนั้น! ชาติหน้าต้องได้รับผลกรรม!”
คำพูดเหล่านั้นลอดเข้าหูหลินเสี่ยวหมาน นางก้มหน้าลอบเช็ดน้ำตา แล้วมือที่ขยี้ผ้าก็ยิ่งออกแรงมากขึ้น
นางบิดผ้าให้หมาด แล้วจัดเรียงลงในกะละมังไม้ ทีละชิ้น นิ้วแข็งทื่อจนงอไม่ถนัด ต้องใช้แขนทั้งแขนกอดกะละมังไว้ ก้าวเดินกลับทีละก้าว รองเท้าทะลุเป็นรูตั้งแต่ก่อนแล้ว ย่ำบนพื้นดินที่แข็งเย็นเฉียบ นิ้วเท้าชาจนเจ็บ เหมือนมีเข็มนับพันตำ
ในลานบ้านตระกูลหลิน หลินเจียเป่าเด็กสามขวบนั่งยองๆ เล่นก้อนหินอยู่บนพื้น ปากยังเคี้ยวขนมข้าวเหนียวดอกไม้
พอเห็นหลินเสี่ยวหมานเดินเข้ามา เด็กคนนั้นกลอกตาแล้วหยิบก้อนหินขว้างใส่อย่างแรง——
“ขว้างให้ตาย!”
ก้อนหินเฉียดหูหลินเสี่ยวหมานไป แล้ว “ดังปัง” กระแทกเข้ากับเสาไม้ข้างๆ
ใครจะคิดว่าเสาไม้นั้นแข็งตัวเพราะน้ำค้างแข็งทั้งคืน แข็งราวกับเหล็ก ก้อนหินกระทบเสาแล้วเด้งกลับมา พอดีเข้าที่กลางหน้าผากของหลินเจียเป่า
“ว้า——”
หลินเจียเป่านั่งก้นกระแทกพื้น ขนมพุ่งออกจากปาก ร้องไห้โฮเหมือนหมูถูกเชือด เสียงแหบจนแตก
หลินเสี่ยวหมานยืนตะลึง ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีคนพุ่งออกมาจากในบ้าน
ยายของหลินเสี่ยวหมาน นางหยางสาวเท้ายาวสามก้าวเข้าไปโผหาเด็กชาย มองเห็นก้อนบวมสีม่วงคล้ำบนหน้าผาก หน้าตาบิดเบี้ยว นัยน์ตาคมเข้มขมวดมุ่น
“หลานรักของยาย! หลานชายสุดที่รักของยาย!” นางโอบกอดหลานแน่น ทรมานใจยิ่งนัก
หลินเจียเป่าร้องไห้ฟูมฟาย “ยาย... หลินเสี่ยวหมานตีผม! อู้ๆๆ...”
นางหยางเมื่อได้ยินก็หันขวับมาจ้องหลินเสี่ยวหมาน ดวงตาเบิกกว้างแทบถลนออกมา สายตาเหมือนจะกินคน “อีซวย! ทำแม่แกตายไม่พอ ยังจะมาทำร้ายหลานกูอีก มีใจโหดร้ายขนาดนี้ เลยตีหัวหลานกูบวมเท่านี้เลยเหรอ!”
หลินเสี่ยวหมานหน้าซีดเผือด รีบอธิบาย “ยาย หนูไม่ได้ตีเขา เขาขว้างหินใส่หนู หินกระเด้งจากเสาไม้มาตีเข้าเอง...”
“ยังกล้าพูด!” ยายหยางคว้าไม้กวาดฟาดลงมา ไม้กวาดพุ่งมากับเสียงลมหวีดหวิว ฟาดลงบนหัวและหน้า “อีเด็กเวร! ยังกล้าพูด! ถ้าแกไม่หลบ หินมันจะไปโดนเสาไม้ แล้วจะกระเด้งมาหัวหลานกูได้ยังไง!”
หลินเสี่ยวหมานถูกตีจนหัวและหน้าเจ็บปวด ยังถูกยายผลักเข้าไปในเรือนฟืน
ประตูปิด “ดังปัง” จากด้านนอก เสียงใส่กุญแจทั้งหนักอึ้งและทึบ
ข้างในมืดสนิท เย็นยะเยือกราวกับห้องน้ำแข็ง
บนกองฟืนที่มุมห้องมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ ปล่อยลมหายใจออกมาเห็นเป็นไอขาว นางหดตัวอยู่ที่มุมห้อง กอดเข่า ท้องร้องดังจ๊อกๆ เสียงนั้นในเรือนฟืนมืดมิดกลับดังชัดเจนเหลือเกิน
เช้านี้กินแค่ชามซุปผักป่าเจือจางครึ่งชาม ทำงานมาทั้งวัน จนบัดนี้ยังไม่ได้กินอะไรเข้าท้อง
หิวจนทนไม่ไหว นางคุ้ยเขี่ยไปมาในกองฟืน นิ้วไปถูกสิ่งแข็งๆ เข้า
หัวไชเท้า
หัวไชเท้าสีเขียวต้นหนึ่ง ไม่รู้ตกค้างอยู่ที่นี่มานานแค่ไหน ผิวเหี่ยวแห้งย่นยู่
หลินเสี่ยวหมานไม่สนใจว่าสะอาดหรือไม่ เช็ดดินบนเสื้อผ้าแล้ว “กรึบ” กัดเข้าไปคำใหญ่
เย็น หวาน กรอบ หัวไชเท้าละลายในปาก ปนกลิ่นดินอ่อนๆ แต่ความหวานนั้นกลับวิ่งปรี่เข้าหัวใจทันที
นางกัดกินอย่างตะกละตะกลาม จนกระทั่งยอดหัวไชเท้าเคี้ยวเข้าไปด้วย เคี้ยวจนเศษเต็มปาก
มีอะไรตกถึงท้อง ร่างกายก็เหมือนอุ่นขึ้นมาบ้าง นางหดตัวลงไปในกองฟาง ขดเป็นก้อนเล็กๆ สอดสองมือไว้ระหว่างขา หลับไปอย่างมึนงง
นางฝันร้าย ในฝันแม่เลี้ยงกดหัวนางลงไปในบ่อน้ำเย็นยะเยือก นางดิ้นรนสุดชีวิต แต่ยิ่งดิ้น น้ำก็ยิ่งไหลเข้าปากของนางมากขึ้น
นางหนีไม่พ้น ค่อยๆ จมลงไปในน้ำ...
หลินเสี่ยวหมานสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย นางลูบร่างกายของตัวเอง แล้วก็ฟืนข้างมือ ถึงรู้ว่าแท้จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่ฝัน
“ดีที่ไม่ใช่เรื่องจริง...”
นางตบหน้าอกเบาๆ กอดเข่าไว้ แล้วค่อยๆ หลับไปอีกครั้ง
...
ฟ้ามืดสนิทแล้ว หวังซื่อถึงได้กลับมาจากบ้านแม่ สวมเสื้อฝ้ายตัวใหม่เอี่ยม บนหัวปักเข็มเงิน มือยังถือห่อขนม
พุ่งเข้าประตูมา ก็เห็นก้อนบวมบนหน้าผากลูกชาย บวมจนเป็นมันวาว เหมือนไข่ครึ่งฟองคว่ำอยู่ตรงนั้น
“เป็นอะไรไป?!”
หลินเจียเป่าพอเห็นแม่ ก็รู้สึกเวทนาตัวเองสุดขีด ร้องไห้ “ว้า” ออกมาอีกครั้ง น้ำตาและน้ำมูกเลอะเต็มหน้า “หลินเสี่ยวหมานขว้างผม! นางใช้หินขว้างผม!”
สีหน้าหวังซื่อค่อยๆ มืดลง ดวงตาเป็นประกายเย็นเยียบ สายตานั้นเย็นกว่าลมข้างนอกเสียอีก
นางโอบลูกชายเข้ามา ลูบก้อนบวมไปพลางปลอบโยนไปพลาง เสียงนุ่มเหมือนน้ำผึ้ง “เป่าตั่วน้อยๆ แม่จะเอาคืนให้หนู แม่ไม่มีวันปล่อยนางไปแน่”
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง หลินเสี่ยวหมานก็ถูกกระชากออกมาจากกองฟาง มือของแม่เลี้ยงเหมือนคีมเหล็ก หนีบข้อมือนางจนเจ็บแปลบ
หวังซื่อยัดกรงไม้ไผ่เก่าๆ เข้าไปในอ้อมแขนนาง บนใบหน้าฉาบรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา “น้องชายแกถูกแกตีหัวแตก ต้องหาอะไรบำรุงร่างกายให้เขา ไป ไปจับปลามาสองสามตัวให้เขา”
หลินเสี่ยวหมานชะงัก เงยหน้ามองหน้านาง “แม่ หน้าหนาวแบบนี้ แม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว...”
“จับไม่ได้ก็อย่ากลับมา” หวังซื่อเอ่ยเสียงเข้ม ดวงตาดุร้าย
หลินเสี่ยวหมานกอดกรงไว้ยืนอยู่กลางลานบ้าน ลมหนาวพัดจนตัวสั่นเทา ฟันบนฟันล่างกระทบกันดังกรอกๆ
นางรู้ดีว่าแม่เลี้ยงไม่ได้อยากให้จับปลาได้จริงๆ แค่ต้องการกลั่นแกล้ง ทำให้ตนลำบากเท่านั้นเอง
นางไม่ร้องไห้ แม่เคยสอนว่า ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์
ฟ้าสางรำไร นางก็ยกกรงเดินไปที่บ่อน้ำ พื้นดินมีน้ำค้างแข็ง ย่ำไปดังกรอบแกรบ เท้าลื่น
บ่อน้ำแข็งตัวหนาเป็นแผ่น พื้นน้ำแข็งสะท้อนแสงขาวนวล ราวกับเครื่องเคลือบสีขาวขนาดยักษ์
หลินเสี่ยวหมานเก็บก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งจากริมตลิ่ง แล้วเดินทีละก้าวตรงไปกลางบ่อ
พื้นลื่นมาก นางเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง น้ำแข็งใต้เท้าดังกรอบแกรบ เสียงนั้นฟังแล้วใจสั่น
นางหยุดตรงกลางบ่อ ยกหินขึ้น ทุบลงบนผิวน้ำแข็งครั้งแล้วครั้งเล่า
“ปัง—ปัง—ปัง—”
หินกระแทกน้ำแข็ง สั่นสะเทือนจนแขนชา
ทุบอยู่นาน ก็เพิ่งจะแตกเป็นรูขนาดปากชาม เศษน้ำแข็งลอยอยู่บนผิวน้ำ แผ่เป็นวงกว้างออกไป
นางยังคงทุบจนรูโตเท่ากะละล้างหน้า แล้ววางกรงลง ย่อตัวรออยู่ตรงนั้น
ลมโหมพัด แก้มชาไร้ความรู้สึก ริมฝีปากม่วงคล้ำ มือทั้งสองข้างไร้ความรู้สึกไปแล้ว
นางสอดสองมือเข้าไปในแขนเสื้อ ปลายแขนเสื้อขาดรุ่งริ่งมานาน ลมโกรกเข้า
นางไม่รู้ว่าข้างหลังไม่ไกล หลังต้นไม้ใหญ่แก่ ดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ
หวังซื่อหลบอยู่หลังต้นไม้ มองเงาร่างผ่ายผอมนั้น มุมปากค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย
หลินเสี่ยวหมานกำลังจ้องผิวน้ำ ทันใดนั้นก็มีแรงมหาศาลพุ่งชนจากด้านหลัง——
“จ๋อม!”
น้ำแข็งเย็นเฉียบเข้าเต็มจมูก ปาก หู เหมือนเข็มนับพันเล่มแทงเข้ากระดูกพร้อมกัน เย็นจนหัวใจแทบหยุดเต้น
นางว่ายน้ำอย่างสัญชาตญาณ สองมือตะเกียกตะกายหาขอบน้ำแข็ง พอจะปีนขึ้นมา ก็มีมือใหญ่กดหัวนางลงไปอย่างแรง
“อู๋——”
นางถูกกดลงไปในน้ำ สำลักน้ำจนปอดแทบระเบิด หน้าอกเหมือนจะแตกออก พยายามเงยหน้าขึ้นมา ก็ถูกกดลงไปอีก เงยขึ้นมา ถูกกดลงไป เศษน้ำแข็งบาดแก้มนางเป็นรอย หัวถูกกดลงไปในน้ำ ร่างจมหายไปในพริบตา
ใบหน้าหวังซื่อลอยอยู่เหนือผิวน้ำ บิดเบี้ยวผิดรูป เหมือนยักษ์ในวัดที่วาดไว้
หลินเสี่ยวหมานนึกถึงฝันร้ายเมื่อคืนนี้ขึ้นมาได้ในหัว...
เหมือนกันเป๊ะ...
แรงของหลินเสี่ยวหมานค่อยๆ หมดลง ตรงหน้าค่อยๆ มืดลง มืดลงเรื่อยๆ... ใบหน้าของแม่แท้ๆ วูบหนึ่งในความมืด แล้วก็หายไป