ตอนที่เธอเปิดประตู คนคนนั้นกำลังหมุนลูกบิดประตูผลักเข้ามา เธอเลยถูกประตูผลัก
คนคนนั้นใจดีมาก ยื่นมือมาข้างหนึ่งดึงเธอไว้
แต่ดูเหมือนจะใช้แรงมากเกินไป ทำให้เธอชนเข้ากับตัวเขา
เนื้อผ้าแข็งกระด้างรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ทำให้ยวีฮวนนึกถึงเมื่อไม่นานมานี้ ในรถแคบๆ คนที่ป้อนของกินให้เธออย่างไม่ใส่ใจ
ตอนนั้นเธอกดมือเขาไว้ สัมผัสก็เป็นแบบนี้
ในหัวผุดการคาดเดาที่ไม่สู้ดีขึ้นมา เสียงทุ้มแหบพร่าที่เป็นเอกลักษณ์ของลู่หมิงจั้ง ก็ดังขึ้นข้างหูเธอแล้ว พร้อมแววเหมือนยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้ม
"เจอกันอีกแล้วนะ"
เธอยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกดึงออกไปข้างนอก ดันให้ติดกับมุมกำแพง
ประตูที่เปิดครึ่งหนึ่งแกว่งไกว ไม่มีใครสังเกตเห็น
เธอแต่งตัวสะอาดสะอ้าน ผมหยักศกเล็กน้อยดูสวยทันสมัย ยืนชิดมุมกำแพงเหมือนตุ๊กตาตั้งโชว์ เห็นได้ชัดว่า กลับกลายเป็นคุณหนูอีกครั้ง ความแร้นแค้นในอดีตเหมือนหมอกควันผ่านตา สลายหายไป
"เห็นฉันแล้วก็วิ่งหนี เป็นโรคอะไร" ลู่หมิงจั้งพูดด้วยน้ำหนักเสียงรังเกียจ
ซอมบี้ตัวน้อยรู้สึกผิดเลยใช้วิธีที่เคยใช้กับเซิ่งหล่าง แกล้งโง่เสแสร้งไม่รู้เรื่อง ก้มหน้าไม่ส่งเสียง แต่วิธีนี้ใช้ไม่ได้กับลู่หมิงจั้ง เขาเคยได้ยินเธอพูดแล้ว
"พูดออกมา" เขาเอามือสะกิดไหล่เธอเป็นจังหวะ บีบบังคับ
ยวีฮวนอยากอ้าปากร้องเรียกคนอีกครั้ง แต่พออ้าปาก ก็ถูกบีบจับคาง
ลู่หมิงจั้งเหมือนมองออกถึงความคิดของเธอตั้งแต่แรก หลุบตาดำลึก มุมปากยกยิ้มที่มีความหมายไม่ชัดเจน: "ความกล้ามันโตขึ้น"
ซอมบี้ตัวน้อยขอความช่วยเหลือไม่ได้ ร้อนจนเหงื่อท่วมหัว จู่ๆก็นึกถึงที่ระบบบอกว่า "ลู่หมิงจั้งอยากเป็นเสมือนพ่อ" ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเขา ปากก็กลายเป็นรูปโค้งคว่ำกลับหัวอีกครั้ง