ห้องทดลองเป็นอย่างที่จางหนีพูดจริง ๆ เมื่อได้ยินถึงความผิดปกติในตัวยวีฮวน ไม่นานก็ตอบรับคำขอที่จะนำซอมบี้ตัวน้อยกลับเข้าเมือง
เพียงเพราะความอันตรายของตัวยวีฮวนเอง พวกเขาจะส่งคนมาตามติดอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับให้ลดการออกไปข้างนอกและอะไรทำนองนั้น
ทันทีที่เข้าเมือง ยวีฮวนก็ไปที่ห้องทดลองเพื่อตรวจร่างกายเฉพาะทาง โดยมีเซิ่งหล่างไปเป็นเพื่อน
ผลต้องรออีกหลายวันถึงจะออก อาจารย์ในชุดกาวน์สีขาวกำลังศึกษาข้อมูลที่ได้จากตัวยวีฮวนด้วยความสนใจอย่างยิ่ง
เซิ่งหล่างพายวีฮวนกลับบ้าน
พูดตามตรง ในใจของยวีฮวนค่อนข้างกังวล เพราะเธอกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว ไม่รู้ว่าคนในครอบครัวจะมีปฏิกิริยายังไง
แต่เมื่อรถมาจอดที่หน้าประตู เซิ่งหล่างจูงมือเธอลงมา หน้าประตูมีสมาชิกครอบครัวยืนเข้าแถวด้วยสายตาเปี่ยมห่วงใย จมูกของซอมบี้ตัวน้อยก็พลันรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา
คุณแม่เจียง คุณพ่อเจียง คุณอาแห่งตระกูลเซิ่ง และญาติที่คุ้นหน้าอีกหลายคน ต่างห้อมล้อมถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ สายตาเผยความสงสาร คนนั้นตบมือปลอบ คนนี้เอาผ้าเช็ดหน้าสะอาดมาเช็ดหน้าให้...
ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้มองว่าเธอเป็นซอมบี้เลยแม้แต่นิด มองเพียงว่าเธอป่วย
•
ครึกครื้นกันอยู่พักหนึ่ง คุณแม่เจียงก็ส่งทุกคนกลับไปหมด อยากให้ยวีฮวนพักผ่อนดี ๆ
เซิ่งหล่างเป็นคนสุดท้ายที่กลับ ก็ไม่ได้ออดอ้อนอะไรมาก แค่ก่อนไปบีบมือยวีฮวนเบา ๆ พูดเสียงนุ่มว่า “พรุ่งนี้มาดูเธอนะ”