วันนี้ ยวีฮวนเดินตรวจตราทั่วห้องทดลองเสร็จแล้ว ก็ยังรู้สึกเบื่ออยู่ดี เพราะเหมาถานถานยุ่งอยู่กับการปรุงยา ไม่มีเวลาเล่นเกมตีตัวตุ่นกับเธอ
"ทำให้ใครน่ะ?" เซี่ยงชิงเฮ่อที่วันนี้ไม่ได้ออกไปไหน เอาแต่นั่งดูข้อมูลอยู่ในห้องทดลองเอ่ยถาม
"ผู้บัญชาการลู่" เหมาถานถานสูดจมูก ตอบส่ง ๆ "ผู้บัญชาการลู่แปลกมากเลยนะ เป็นคนดีแท้ ๆ แต่ดูแล้วรู้สึกน่ากลัวยังไงไม่รู้"
"ทุกครั้งที่เขามา ฉันนี่เกร็งเลย แถมเขากับอาจารย์ยังรู้จักกันมานาน มาที่นี่ประจำ"
"คงเพราะเขามีกลิ่นอายที่เข้าถึงยากมั้ง" เซี่ยงชิงเฮ่อจู่ ๆ ก็ลดเสียงลง "พวกนายรู้เรื่องของเขาก่อนหน้านี้ไหม?"
สองหัวนั้นได้กลิ่นข่าวซุบซิบ ก็หันขวับไปทันที
เซี่ยงชิงเฮ่อกลั้นขำไม่ไหว เอ่ยแซวยวีฮวน "แกรู้จักแต่ตามไปมุงนะ"
"เขาเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลลู่ หลายคนอาจไม่รู้ คนตระกูลลู่ล้วนหัวโบราณ คร่ำครึ มีกฎเกณฑ์เป็นตั้ง ตอนคนใช้เรียกพวกเขา ต้องเรียกว่านายท่าน"
"หา?" เหมาถานถานกับยวีฮวนอ้าปากค้างพร้อมกัน
"เหลือเชื่อใช่ไหมล่ะ แต่ตระกูลลู่ใหญ่โต ภายในซับซ้อนนักหนา ยังรักษาระบบชนชั้นแบบนี้ไว้ได้" เซี่ยงชิงเฮ่อพูดพลางคัดลอกข้อมูลไปด้วย
"ตอนลู่หมิงจั้งยังเด็ก คงลำบากน่าดู แม่เขาตายเร็ว ไม่มีใครต้องการ ตระกูลลู่ถึงรับเขากลับไป แต่ที่ตระกูลลู่มีลูกเยอะแยะ เขาเป็นแค่ลูกนอกสมรส ไม่มีใครสนใจ ถูกปฏิบัติเหมือนคนรับใช้"