การเดินทางยาวนานทำให้เหนื่อยล้าที่สุด พวกเขาแข็งแรงทุกคน ขับรถติดต่อกันนานขนาดนั้นไม่มีปัญหาอะไร
ตรงกันข้าม ยวีฮวนที่เป็นซอมบี้กลับซึมเซาทั้งวัน เหนื่อยจะตาย
ทำไมกลายเป็นซอมบี้แล้ว ร่างกายยังอ่อนแอเหมือนเดิมนะ
ลู่หมิงจั้งมอง “อาวุธร้ายแรง” ในใจของเขาอย่างครุ่นคิด ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ร่างบางเหมือนบีบทีเดียวก็แหลก ยวีฮวนซบซึมอยู่ที่มุมรถ นานๆ ครั้งเขาถึงเกิดความสงสัยในตัวเอง
อ่อนแอถึงเพียงนี้...
ทันใดนั้นเขาก็ตระหนัก ต่อให้ส่งเธอเข้าห้องวิจัย ให้โอกาสเธอก่อกวน เธอก็คงสร้างความวุ่นวายอะไรไม่ได้
ยวีฮวนกอดเข่าตัวเองเหม่อลอย ไม่รู้ตัวว่าลู่หมิงจั้งกำลังประเมินคุณค่าของเธอใหม่อย่างพินิจพิเคราะห์
สีหน้าเขาเย็นชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หวังว่าเธอจะไม่ใช่พวกกัดใครไม่เป็นจริงๆ
คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นเขาก็จับยวีฮวนขึ้นมา ง้างคางเธอออก กดข้อนิ้วหัวแม่มือเข้าไปในปากเธอ
“กัด” เขาจ้องเธอ ดวงตาแข็งกร้าวอย่างน่าประหลาด
ยวีฮวนยังมึนงง ฟันของเธอถูกบังคับให้กดลงบนผิวหนังของเขาแล้ว
นี่มันเป็นบ้าอะไร? หรือกำลังทดสอบเธออีก?
เป็นตัวร้ายอารมณ์แปรปรวนสมชื่อจริงๆ
ยวีฮวนเบิกตากว้าง พยายามใช้สายตาอ่อนแอน่าสงสารเข้าถึงใจเขา
“นายท่าน!” แม้แต่คนขับรถที่รู้จักนิสัยของเขาก็ร้อนใจขึ้นมาในตอนนี้ “กัดไม่ได้นะครับ อันตรายเกินไป ถ้าท่านติดเชื้อกลายเป็นซอมบี้ขึ้นมาจะทำยังไง!”