ซอมบี้ตัวน้อยสวมชุดเอี๊ยมกางเกงขายาวผ้ายีนส์สีเทาอมฟ้า ผิวขาวละเอียดนุ่มนวล กำไลทองที่ข้อมือดูสะดุดตา สภาพเดิมของครอบครัวคงไม่เลว น่าจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี
แขนขาเรียวเล็ก มองไม่เห็นภัยคุกคามแม้แต่น้อย
ลู่หมิงจั้งคลายมือลง ผู้คนที่เฝ้าระวังอยู่ก็อยากยกอาวุธขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขากลับไม่ใส่ใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำถามว่า "ฟังที่ฉันพูดเข้าใจไหม"
ยวีฮวนขยับริมฝีปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
คนผู้นี้ใช้ความอดทนที่เหลือน้อยนิด ชี้นิ้วชี้ลง แล้วส่ายไปทางซ้ายขวา สอนเธอว่า "พยักหน้า หรือส่ายหน้า"
ยวีฮวนพยักหน้าหงึกหงัก เส้นผมสีดำสั้นพลิ้วไหวตาม
"ยังมีสติจริงด้วย"
"ติดเชื้อยังฟังเข้าใจ นับว่าหาได้ยากจริงๆ"
"เธอไม่เหมือนกับซอมบี้พวกนั้น แล้วพวกเรายังต้องยิงเธอทิ้งไหม"
ยวีฮวนรวบรวมความกล้าแอบมองพวกเขาแวบหนึ่ง รู้สึกได้เพียงว่าพวกเขาหน้าตาดุร้ายน่ากลัวมาก
พวกเขากำลังลังเลว่าจะจัดการเธอหรือไม่
คนที่อยู่ตรงหน้าเหมือนเป็นหัวหน้า เผยชั้นตาบางออก ส่งสายตาคมกริบประเมินเธอ ความรู้สึกอันตรายทำให้แผ่นหลังของยวีฮวนเย็นวาบ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างควบคุมไม่ได้ เพิ่งดึงระยะห่างออกมาเล็กน้อย
รองเท้าบูตที่ดูเย็นชานั่นตามมาโดยไม่ต้องคิด ขายาวขวางอยู่ด้านหลังเธอ ปิดทางหนีของเธอ เป็นสัญชาตญาณในการควบคุม เชลยศึกย่อมไม่มีทางหนีรอดไปได้
เขาดูท่าทางเกียจคร้าน การเคลื่อนไหวตามสบาย ทำให้รู้สึกว่าเขาอาจจะเข้ากับคนง่าย แต่คนที่เห็นดวงตาของเขา ก็จะรู้ว่าไม่ใช่แบบนั้น