หลังจากนั้น ลู่หมิงจั้งก็คอยป้อนอาหารให้เธอเสมอ
ซอมบี้น้อยเลี้ยงง่ายมาก ไม่ค่อยเลือกกินแล้วยังกินอร่อยเสียด้วย ป้อนไปป้อนมา ลู่หมิงจั้งยังรู้สึกภาคภูมิใจอีกต่างหาก
ซอมบี้น้อยช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่มหัศจรรย์ ภายนอกดูสะอาดสะอ้านกว่าคนกลุ่มนี้เสียอีก ยังหลงเหลือจิตสำนึกตอนเป็นมนุษย์อยู่บ้าง เพียงแต่พูดไม่ได้ ทำอะไรก็ชักช้าไปหมด
เวลาสื่อสารกับเธอ เธอจะได้แต่เบิกดวงตาคู่ที่งดงามยิ่งนักนั้นกว้างขึ้น แล้วเลิกคิ้วมองเธออย่างเงียบเชียบ
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ซอมบี้น้อยเช่นนี้ ในทีมที่หยาบกร้านและป่าเถื่อนของพวกเขา ก็ยังสะดุดตาเกินไป
ประหนึ่งดอกไม้บนผืนดินแตกระแหง งดงามอ่อนหวาน ทั้งที่รู้ว่าภายนอกมีหนาม ก็ยังอดเข้าใกล้ไม่ได้
พวกเขาชอบวิ่งมาที่รถที่ซอมบี้น้อยนั่งอยู่ ถามคำถามไร้สาระพัลวันกับเธอ
เช่น ให้สองคนยืนด้วยกัน ถามเธอว่าใครแข็งแรงกว่าใคร หรือไม่ก็ให้เธอทายว่าใครยิงเป้าแม่นที่สุด ใครกินข้าวมากที่สุด...
ลู่หมิงจั้งรำคาญ ไล่คนไปให้หมด
แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่เวลาพวกเขาพูดกัน ลู่หมิงจั้งก็แอบฟังอยู่บ้าง
ในบางครั้งที่น้อยมากๆ จะคิดไปถึงว่า หากเธอไม่ถูกซอมบี้กัด คงจะเป็นเด็กสาวร่าเริงซุกซน
ก็เพียงแค่บางครั้งที่น้อยมากเท่านั้น
ส่วนใหญ่แล้ว เขาล้วนรู้สึกว่าไอ้ตัวเล็กนี่ไร้ประโยชน์เกินไป
ยวีฮวนก็ไม่รังเกียจอารมณ์แปรปรวนของลู่หมิงจั้ง เพราะในมือเขามักจะมีของกินเสมอ