"ฮวนฮวน"
"ลู่ ท่านผู้กองลู่มาแล้วหรือขอรับ"
คนด้านในสังเกตเห็นทางนี้ จึงหยุดหารือชั่วคราว แล้วเดินเข้ามา
"ข้าจะไปเอายาให้ท่าน" เหมาถานถานกล่าว
"ไม่ต้อง" ลู่หมิงจั้งตอบอย่างตามอำเภอใจ "ใส่กล่องเรียบร้อยแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้น" เซิ่งหล่างเดินมาข้างกายยวีฮวน ถามเสียงต่ำ
ลู่หมิงจั้งดูเหมือนกำลังมองนาง ไม่ได้ยี่หระอะไร ราวกับไม่ว่ายวีฮวนจะพูดสิ่งใด รอยยิ้มมุมปากเขาก็จะไม่เปลี่ยน
ยวีฮวนโกรธนักอยากฟ้องเต็มที แต่เรื่องที่เกือบถูกคนตีนั้นนอกจากจะไร้เหตุผลแล้ว หากพูดออกไปยังน่าอับอายอยู่บ้าง
นางจึงถลึงตาใส่ลู่หมิงจั้งหลายตา กลั้นใจบอกเซิ่งหล่างว่า "เปล่า ข้าแค่ไม่ชอบเขา"
"งั้นหรือ" ลู่หมิงจั้งหัวเราะเกียจคร้านท่ามกลางสีหน้าตกใจของทุกคน "คราเดินทางร่วมกัน ตอนคุณหนูยวีฮวนกินของที่ข้าป้อน นางไม่ได้พูดเช่นนี้นะ"
"อ้อ ใช่ ตอนนั้นเจ้าพูดไม่เป็น อยากได้อะไรก็แต่เบิกตาโตมองคน พออยากกินอะไรยังเอาหน้ามาคลอเคลียมือข้างนี้อ้อนอีก"
ลู่หมิงจั้งขยับมือตัวเองสองสามที โยนประโยคชวนให้จินตนาการทิ้งไว้ ยิ้มบาง ๆ ให้ยวีฮวน แล้วพายาจากไปอย่างเนิบนาบ
จากไปแล้วนะ
สายตาทุกคู่ ล้วนตกลงบนตัวผู้เกี่ยวข้องอีกฝ่าย—ยวีฮวน
เซิ่งหล่างมีอารมณ์ผันแปรชัดเจนน้อยมาก ครั้งนี้สีหน้าก็มิได้ผิดแปลกไป เพียงมองยวีฮวนอย่างสงบ ถามว่า "เรื่องเมื่อใด"
ยวีฮวนอ้าปากค้าง รู้สึกแต่ว่าทุกอย่างมันผิดแปลกไปหมด
ทำไมถึงเหมือนนางลักลอบมีความสัมพันธ์นอกบ้านเลย...ดูท่าจะอธิบายอย่างไร ก็ผิดแปลกทั้งนั้น