ยวีฮวนมองช็อกโกแลตและขนมปังกรอบที่ตกลงมาจากฟ้า แล้วเหม่อ
จางหนียังคงขับช้าผิดปกติ
ซ่งฉี พูดน้อย ไม่เอ่ยอะไร เซิ่งหล่างมองอย่างเย็นชาว่าเธอจะทำอะไรกันแน่ ซานเชวียที่ปกติโวยวายที่สุดกลับเงียบไปเสียอย่างนั้น ราวกับว่าก่อนหน้านี้ที่เขาโวยวายว่ารถช้า เป็นภาพลวงตาของคนอื่น
บางครั้งยังเกาะรถ มองไปข้างหลัง ไม่รู้ว่าอยากเห็นอะไร
เซิ่งหล่างถอนสายตากลับมาอย่างเย็นชา
รถหยุด
หลินฉีนั่งไม่ติดแล้ว เอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “ให้ฉันขับไหม”
“ไม่เป็นไร แค่ฉันรู้สึกร้อนนิดหน่อย ขับรถนานเครื่องก็ร้อนแล้ว จอดพักสักครู่เถอะ” จางหนีพูด
“ดีเลย ฉันก็อยากลงไปสูดอากาศบริสุทธิ์หน่อย” ซานเชวียตอบรับอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ซางหม่านไม่พูดอะไร แต่ลงจากรถไปแล้ว
พี่น้องฝาแฝดสองคนนี้…
จางหนีอ้าปากค้างเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็แค่เปิดประตูรถ คิดว่าคนเยอะ ลงไปแล้วก็หาซอมบี้ตัวน้อยยาก สู้รอให้พวกเขากลับมาก่อนแล้วค่อยลงไปดีกว่า
ซ่งฉีมองรองเท้าผ้าใบสีขาวของตัวเอง ไม่ขยับ
•
“ตามมาจริง ๆ ด้วย” ซานเชวียมุดเข้าไปในหญ้า พูดด้วยความแปลกใจ
ซอมบี้ตัวน้อยนั่งขัดสมาธิบนพื้น หายใจฮัก ๆ พลางค่อย ๆ แกะแผ่นทองคำเปลวบนช็อกโกแลตอย่างเชื่องช้า
วิ่งตามมาตั้งไกล คงจะเหนื่อยมากจริง ๆ
ได้ยินเสียงก็ตกใจอยู่หนึ่งวินาที หูตั้งขึ้นเหมือนหนูตัวน้อย พอเห็นว่าเป็นพวกเขาสองคนก็วางใจ ก้มหน้ามองต่ำ ตั้งใจแกะช็อกโกแลตต่อ แถมยังขยับถอยหลังไปเล็กน้อย เหมือนเปิดที่ว่างให้พวกเขานั่ง