รถจอดกลางทางอีกครั้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
และอีกครั้งที่พวกเขาลงจากรถในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน
อีกครั้งที่ต่างคนต่างหาเหตุผลมาขออาหาร
เซิ่งหล่างเริ่มสงสัยจริง ๆ ว่าข้างล่างมีสมบัติอะไรล้ำค่า ถึงได้ล่อให้พวกเขากระวนกระวายใจกันหมด
เมื่อครู่ซานเชวียเพิ่งไปขอเค้กครีมจากจางหนีมา หายลงไปไม่กี่นาทีก็กลับมามือเปล่า แม้แต่กล่องก็ไม่เหลือ ผิดปกติมาก
เซิ่งหล่างกำลังจะเอ่ยปาก จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
คนที่โทรมา — “คุณอาเจียง”
เขาแทบจะรีบเก็บมือกลับทันที โยนความผิดปกติไปไว้ข้างหลังแนบโทรศัพท์กับหู “คุณอา มีอะไรหรือครับ”
“อาหล่าง ประกาศตามหาคนติดไว้หมดแล้วนะ พวกที่ออกนอกเมืองบ่อย ๆ คุณลุงเจียงก็ฝากบอกไว้แล้ว แต่ละคนมีรูปของฮวนฮวนติดตัวอยู่คนละแผ่น พวกเราก็บอกเขาแล้วว่า ถ้ามีข่าว เราจะให้ข้าวของพวกเขา...”
น้ำเสียงคุณแม่เจียงสะอื้น “เด็กอย่างฮวนฮวน โตมาไม่เคยลำบาก ทุกคนในบ้านตามใจกันทั้งนั้น ต่อว่าไปสักคำสองคำ ก็ทำเหมือนถูกข่มเหงแสนสาหัส”
“ผิวหนังก็บอบบางทำอะไรไม่เป็น ข้างนอกก็วุ่นวายขนาดนี้ ข้างนอกนั่นต้องลำบากแค่ไหนกัน...”
“จะกลับมาครับ” เซิ่งหล่างพูด “ผมจะตามเธอกลับมาเอง”
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
เขายังจำได้ ครั้งสุดท้ายที่เจอ คือการมองแผ่นหลังที่เบิกบานของเธอขณะเดินออกจากประตู จากนั้น ในค่ำคืนนับไม่ถ้วน เขาสะดุ้งตื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามสุดชีวิตที่จะคว้ามือเธอ แต่เมื่อใกล้ถึงมือกลับคว้าลม
คืนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น ทุกคนออกไปตามหาเธอที่ยังไม่กลับบ้าน แต่เพราะกล้องวงจรปิดที่ไม่ครบ ตามอย่างไรก็ไม่เจอ