อาศัยจังหวะชุลมุนหนีออกมาจากข้างกายลู่หมิงจั้ง ยวีฮวนก็ร้อนรนลนลานวิ่งย้อนกลับไปอีกทางมาตลอดทาง พอวิ่งไปได้ครึ่งทางก็นึกขึ้นได้ว่า ไม่ใช่สิ นางก็ต้องไปเมืองบีเหมือนกันนี่นา
จึงซังกะตายเดินวกกลับมาอีกครั้ง
โชคดีที่เมื่อกลับมาถึงที่เดิม ลู่หมิงจั้งกับพวกก็ไปกันหมดแล้ว
ระบบเองก็ยังเป็นพวกสับสน ช่วยเปิดแผนที่ให้ แต่กลับดูไม่รู้เรื่อง แถมพายวีฮวนวนเวียนอยู่ที่เดิมอยู่หลายวัน
ขณะที่จนปัญญา ระบบก็แอบโกงนิดหน่อย หารถคันหนึ่งที่มีจุดหมายไปเมืองบี ให้ซอมบี้ตัวน้อยตามมันไป
คนจะตามความเร็วรถทันได้ยังไงกัน!
โชคดีที่ไปได้ไม่ไกล รถคันนั้นก็หยุด คนข้างในก็ลงมาพักคลายเมื่อยเช่นกัน
ยวีฮวนทรุดตัวลงนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้นหญ้า หอบหายใจถี่ หมดแรงแทบขาดใจ
ระหว่างที่ใบหญ้าไหวเอน มีเงาร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินมาทางนี้ มองไม่เห็นหน้าชัดเจน แต่รูปร่างที่ปราดเปรียวคล่องแคล่วนั้น มองแล้วรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
นางกลั้นลมหายใจ ปัดใบหญ้าตรงหน้าออกดูแวบหนึ่ง ครั้นคนผู้นั้นหันหน้ามาพอดี ใบหน้าที่คุ้นเคยทำเอาวีฮวนสะดุ้งโหยง
จางหนี!
นางซ่อนตัวเข้าไปลึกกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว แต่กลับเผลอทำเสียงดัง
“ใครอยู่ตรงนั้น?” จางหนีกำอาวุธอย่างระแวดระวัง ค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ทีละก้าว
เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นอีกแล้ว ในเนื้อเรื่องดั้งเดิม นางเอกกับตัวประกอบหญิงไม่เคยพบหน้ากันเลย แต่ในความเป็นจริงนี่เป็นครั้งที่สองที่พวกนางได้เจอกันแล้ว
ระบบเร่งวิยฮวนให้รีบหนีไป
ยวีฮวนไม่กล้าขยับตัว น้ำตาคลอเบ้า: “ถ้าหล่อนเห็นข้าเป็นซอมบี้แล้วตีข้าตายจะทำยังไง?”