การวิจัยวัคซีนเพื่อรับมือกับซอมบี้ของห้องปฏิบัติการประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว
ในเวลาเดียวกันพวกเขายังคิดค้นยาฉีดที่ทำให้ไวรัสซอมบี้เสื่อมสภาพ ซึ่งพอดีกับสภาพของยวีฮวน
เพียงแต่เนื่องจากข้อมูลการทดลองยังไม่เพียงพอ ปริมาณยาที่ใช้จึงต้องหารือกันอีกที เวลาฉีดให้ยวีฮวน ต้องทยอยเพิ่มลดทีละนิด คอยสังเกตปฏิกิริยาของเธอ
ถ้าน้อยไป อาจไม่ได้ผล ถ้ามากไป จะทำให้ร่างกายแบกรับภาระเกินในเวลาอันสั้น จิตใจอ่อนล้า ความอยากอาหารลดลง
ตอนฉีดยาหลอดครึ่ง ยวีฮวนไม่รู้สึกอะไร พอฉีดยาไปสองหลอด เธอเกือบสลบ สะลึมสะลือทั้งวัน แยกทิศเหนือใต้ออกไม่ออก ไม่ยอมลงจากเตียงด้วย
เซิ่งหล่างอยู่เป็นเพื่อนในห้องตลอดทั้งวัน เล่านิทาน ร้องเพลง คอยเอามือแตะหน้าผากเป็นระยะ ดูว่าเธอมีไข้หรือเปล่า
เธอคงทุกข์ทรมานมากจริง ๆ ขดตัวอืดอาดอยู่บนเตียง ไม่ยอมขยับเขยื้อน สายตาเหม่อลอย ตลอดทั้งวันแทบไม่ได้กินอะไร
ปกติแล้ว ซอมบี้ตัวน้อยที่ตะกละที่สุดกลับกินอะไรไม่ลงเลย ปัญหานี้ใหญ่หลวงนัก
เซิ่งหล่างถามเธออย่างไม่รู้จักเบื่อหน่ายว่าอยากกินอะไรไหม
ในที่สุด ซอมบี้ตัวน้อยก็ครุ่นคิดอยู่สักพัก บอกว่าอยากกินพุทราเชื่อมแห้ง
“ฤดูกาลนี้ จะหาพุทราได้จากที่ไหนกัน” คุณแม่เจียงกลัดกลุ้มเอ่ย
“ผมจะไปหามาเองครับ คุณน้า อีกสักครู่ช่วยไปดูหน่อยว่าร่างกายของฮวนฮวนมีอุณหภูมิสูงขึ้นไหม เดี๋ยวผมกลับมา” เซิ่งหล่างพูดอย่างสุขุมเยือกเย็น