ชีวิตในเมืองนั้นสบายกว่าที่บ้านนอกมาก ไม่เพียงแต่กินดื่มเที่ยวเล่นจะดีกว่าขั้นหนึ่ง ยังได้คบหากับคนรุ่นราวคราวเดียวกันอีกมาก
คุณพ่อคุณแม่ของฟู่เซิงถัง เจ้าของเรือนใหญ่หลังนี้ อัธยาศัยดี ปฏิบัติต่อผู้คนดี มิน่าถึงมีคุณน้าสะใภ้รองแบบนั้นมาหวังเกาะกิน ฟู่เซิงถังกลับมาก็ขับไล่คุณน้าสะใภ้รองคนนั้นออกไป นับว่าสบายใจขึ้นมา
ที่นี่ดีทุกอย่าง เพียงแต่ไม่ใช่บ้าน บางครั้งยวีฮวนก็คิดถึงบ้าน
ดังนั้นพอใกล้ถึงวันตรุษจีน ยวีฮวนจึงกลับบ้านไป
เธอจากไปครานี้ คนตระกูลฟู่ยังไม่คุ้นเคยเลย
คุณนายฟู่ไม่มีเด็กสาวที่คอยเอ่ยคำหวานทำให้มีความสุขอยู่ตรงหน้า ฟู่อิงเหนียนเล่าเรื่องความรู้ก็ไม่มีใครแอบสัปหงก ฟู่เซิงถังรับไม่ได้ที่สุด รู้สึกว่าทุกที่ขาดอะไรไปสักอย่าง
ตระกูลฟู่หาคนมาส่งยวีฮวนกลับ และยังให้ของขวัญเทศกาลอีกมากมาย ทั้งขนม ชาเหล้า เสื้อผ้าใหม่ ผลไม้แห้ง ถ้าไม่ใช่ว่ามันไม่เหมาะจริง ๆ ฟู่เซิงถังยังอยากให้เธอขนกระถางส้มจี๊ดนั่นกลับไปด้วย
ระหว่างทางกลับนี้ ยากจะเลี่ยงคนมาชวนคุย
พอถามออกมาว่าเธออยู่หมู่บ้านไหน ก็พลันกระตือรือร้นขึ้นมา บอกว่าจ้าวหยางในหมู่บ้านพวกเธอนี่เป็นคนเก่งจริง ๆ เด็กที่ไม่มีพ่อแม่ กลับประสบความสำเร็จถึงเพียงนี้ ตั้งโรงงานขึ้นมา ตัวเองเป็นเจ้าของกิจการ