ปึกหนามาก อย่างน้อยเงินเดือนของพ่อจางกับแม่จางรวมกันก็ยังไม่หนาเท่านี้
“เยอะขนาดนี้”
ทุกคนในบ้านต่างตกตะลึง
แต่หลังจากนั้น ยายก็ยังเรียกให้ยวีฮวนเก็บเงินไว้ พลางถอนหายใจ “นี่เป็นเงินที่ฮวนฮวนหามาได้ด้วยตัวเอง ฮวนฮวนต้องเก็บไว้เอง”
“ไม่ได้” ยวีฮวนปฏิเสธอย่างหนักแน่น “เงินหนูจะเก็บไว้ซื้อบ้านในเมือง ถ้าให้หนูเก็บเองแล้วใช้หมดไปจะทำยังไง ยายช่วยเก็บให้หนูเถอะ”
“ฮวนฮวนรู้ความขนาดนี้ ยายก็วางใจแล้ว” ยายพูดพลางยิ้ม
แต่ยวีฮวนไม่ยอม งอแงให้ยายต้องเก็บเงินให้ รบเร้าไม่หยุด จนยายไม่มีทางเลือกจึงต้องยอมรับไว้
ยายตระกูลจ้าวเดินเข้าห้อง เอาเงินพวกนี้ยัดเข้าไปในตู้เก็บผ้าห่ม ยัดไว้ด้านในสุดที่ปลอดภัยที่สุด นึกในใจว่าตนต้องเก็บไว้อย่างดี หายไปแม้แต่สลึงเดียวไม่ได้ รอถึงวันที่เด็กๆ ต้องใช้ค่อยเอาออกมา
•
หลังจากกลับบ้าน พักผ่อนอยู่หลายวัน ยวีฮวนก็กลับเข้าสู่จังหวะชีวิตที่บ้าน
เดินตามหลังยายกินของอร่อยคำแรก ทำท่าจริงจังสอนจางผิงเล่ออ่านหนังสือ ทักทายบรรดาคุณยายที่มาเยี่ยมเยียน แถมยังถูกยายใช้ให้ไปส่งของอีกด้วย
ลูกวอลนัตป่าที่ยวีฮวนเอากลับมานั้นดีมาก เปลือกบางเนื้อใหญ่ อีกทั้งยังมีถั่วลิสงคั่วที่ยายซื้อมาจากตลาดนัด จัดใส่จานใหญ่ใบหนึ่ง ให้เอาไปให้ยายตระกูลจ้าว