ตอนนั้นยังนิยมโทรศัพท์ไปเช็คคะแนนสอบกันอยู่ แม่ของจางแต่เช้าก็ไปที่อำเภอ เข้าแถวรอเช็คคะแนน พอรู้ผลแล้วเทียบกับคนข้างๆ ก็รู้ว่าหมดหวัง
แต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไรมาก
ตอนเด็กๆ พวกเขาทำงานข้างนอกตลอด ไม่ได้ปลูกฝังนิสัยการเรียนที่ดีให้เธอ ส่วนคุณย่าก็ต้องยุ่งกับงานบ้านมากมาย ไม่มีแรงมาคอยกำกับ
ที่สำคัญกว่านั้นคือพ่อของเธอเองหัวสมองก็ไม่ค่อยดี ผู้หญิงบ้านนี้ก็ไม่ใช่คนฉลาดมาตั้งแต่แรก เรื่องเรียนจึงไม่ถนัดเท่าคนอื่น
คิดมามากมาย แต่จะบอกครอบครัวยังไงดี กลับกลายเป็นเรื่องยาก
พ่อและแม่ของจางปรึกษากันนาน ก่อนกลับบ้านซื้อของอร่อยมาเต็มมือ คุณย่ารักหลานสาวอยู่แล้ว ย่อมไม่เคี่ยวเข็ญอะไร กลัวแต่ลูกสาวจะคิดมาก เสียใจจนออกจากอารมณ์นั้นไม่ได้
ฮวนฮวนถูกเลี้ยงอยู่ในบ้านตั้งแต่เล็ก ยังไม่เคยเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้
พ่อกับแม่จางหน้านิ่วคิ้วขมวดกลับบ้าน ผ่านหน้าบ้านยายตระกูลจ้าว ยังแวะเข้าไปขอคำแนะนำจากคนเฒ่าคนแก่
จ้าวหยางกำลังซ่อมของอยู่ในบ้านพอดี ฟังไปฟังมาก็เริ่มเป็นห่วง