ยวีฮวนไม่มีแรงใจเลย นอนฟุบอยู่ที่ขอบหน้าต่างรถ
“ในรถอึดอัดไปหรือเปล่า ลงไปเดินเล่นไหม เดินสองก้าวให้กระปรี้กระเปร่า ไม่เป็นไรนะ เรากลับมาก่อนที่ลู่หมิงจั้งจะกลับก็พอ”
จางหนีเห็นเธอซึมเซา จึงเปิดประตูรถให้
ยวีฮวนมองอยู่ครู่หนึ่ง อยากให้ลมข้างนอกโชย จึงค่อย ๆ ขยับตัวลงไปนั่งยอง ๆ อยู่ริมรถ
จางหนีนั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ กัน แล้วถามขึ้นมาทันทีว่า “เธอได้กลิ่นอะไรไหม”
การรับกลิ่นของยวีฮวนแย่ลงไปนานแล้ว เธอส่ายหน้างง ๆ
เหมือนเป็นกลิ่นซอมบี้
แต่ว่า ข้างหน้าก็มีซอมบี้น้อยอยู่ตัวหนึ่ง
จางหนีกลืนคำพูดนั้นลงคอ
ใต้ท้องรถ มีเสียง “อือ ๆ” แผ่วเบาดังขึ้นเป็นระยะ ในเบ้าตาที่แข็งทื่อส่องประกายโลภโมโทสาน ค่อย ๆ คลานเข้าหาแหล่งกำเนิดความอบอุ่น
ประสาทสัมผัสของยวีฮวนเชื่องช้า แต่เธอมีความสามารถอย่างหนึ่งในการรับรู้ซอมบี้
เธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
“เป็นอะไรไป” จางหนีดูสีหน้าของเธอแล้วถาม ทว่าสีหน้าของตัวเองกลับเปลี่ยนไปฉับพลัน รูม่านตาขยายออกอย่างควบคุมไม่ได้ สะท้อนให้เห็นเงาร่างซอมบี้ที่กระโจนเข้าใส่เธอ
ยวีฮวนลุกขึ้นหมายจะผลักเธอออกไป
แต่จางหนีเข้าสู่โหมดต่อสู้อย่างรวดเร็ว และยังถือว่ายวีฮวนเป็นพวกเดียวกันอีกด้วย มือหนึ่งคว้าอาวุธ อีกมือหนึ่งดึงยวีฮวนไปหลบข้างหลัง
“มีซอมบี้!!”
“ซอมบี้!! เร็ว เร็วเข้า”
ไปพร้อมกับเสียงโหวกเหวกนั้น ยังมีกระสุนที่จางหนียิงออกไป
ยิงแม่นเข้าเป้ากลางกบาลซอมบี้
เท่มาก
ยวีฮวนโผล่หัวออกมาจากด้านหลังของจางหนี ดวงตาเป็นประกายมองดูภาพนั้น