หลังจากขยันเรียนมาหลายวัน ในที่สุดยวีฮวนก็จะได้ไปสอบ
สนามสอบไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน แต่อยู่ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง เวลากระชั้นชิด เดินไปคงไม่ทัน ต้องให้ใครขี่รถไปส่ง
แต่บังเอิญว่าวันนั้นพ่อกับแม่จางเพิ่งจะรับงานใหญ่พอดี
ครอบครัวนั่งคุยกันในลานบ้านเรื่องนี้ ตอนที่แม่กำลังจะทิ้งงาน เพื่อไปส่งลูกสาวสอบ จ้าวหยางก็ขี่รถผ่านมาพอดี
เขาเพิ่งซื้อจักรยาน ขี่ผ่านหน้าบ้านจาง ได้ยินเข้าโดยไม่ตั้งใจ จึงเดินเข้ามา
“ผมไปส่งเอง” เขาพูดโดยไม่มีท่าทีตะขิดตะขวงใจ
พ่อกับแม่จางย่อมขอบคุณที่เขาช่วย แต่ก็ไม่ลืมถามความเห็นของลูกสาว
ใต้แสงจันทร์ ทุกคนล้วนดูพร่าเลือน เขาเพียงเห็นดวงตาสีดำสุกใสของเธอ แต่เธอก็ยังไม่มองเขา
ยวีฮวนไม่ได้ใส่ใจนักว่าใครจะไปส่งเธอ ก็แค่พยักหน้าไปตามอำเภอใจ
วันสอบ เช้าตรู่ คุณยายก็ทำอาหารเสร็จ ตั้งใจทำไข่สองฟองกับไส้กรอกหนึ่งอันให้ยวีฮวน เป็นเคล็ดหมายถึงคะแนนเต็มร้อย
ยังกินไม่ทันเสร็จ จ้าวหยางก็ขี่รถมาถึง
ยวีฮวนกัดไข่ฟองสุดท้าย ฟังคุณยายคุยกับอีกฝ่าย
“วันนี้ต้องรบกวนนายไปส่งฮวนฮวนหน่อยนะ พ่อแม่ของหลานเพิ่งจะรับงานใหญ่ได้สักที...” คุณยายกล่าวขอบคุณ