ตอนเก็บว่าว ไม่รู้ไปเกี่ยวเข้ากับต้นไม้ได้ยังไง มันค้างอยู่บนยอดไม้สูง เอื้อมไม่ถึง
เธอพยายามเก็บกิ่งไม้มา หวังจะเขี่ยว่าวลงมา แต่กิ่งไม้มันสั้นเกินไป เอื้อมไม่ถึงเลย
ยวีฮวนมองจางผิงเล่อ จางผิงเล่อก็มองยวีฮวน สองคนมองหน้ากันไปมา ตอนที่กำลังคิดไม่ออก จู่ๆ ก็มีคนเดินออกมาจากข้างหลัง แผ่นหลังตั้งตรง ไหล่กว้าง ร่างสูงโปร่ง
เขาเดินตรงไปที่ต้นไม้ ปีนขึ้นไปไม่กี่ที ก็ดึงว่าวลงมาได้
จางผิงเล่อกระโดดไปข้างหน้า อยากจะหยิบ
เขาไม่ให้ อยู่ห่างออกไปนิดหนึ่ง ยื่นแขนส่งให้ยวีฮวน
ยวีฮวนมองฟ้ามองดิน ไม่ยอมมองเขา ส่วนเขาก็ไม่มองยวีฮวนเหมือนกัน เงียบๆ ช่วยเสร็จแล้วก็เดินกลับไป
แม้แต่ยวีฮวนก็ยังไม่เข้าใจความหมายของเขา
อาจเป็นเพราะเป็นเพื่อนบ้าน แถมยังสนิทกับคุณยาย ถึงแม้จะไม่ชอบนางร้ายที่เห็นแก่ผลประโยชน์อย่างเธอ แต่ก็ยังช่วยพวกเธอ
ตอนที่กำลังเดินกลับบ้าน ยวีฮวนมองไปที่แปลงผักข้างหลังซึ่งถูกเก็บไปเกือบครึ่งหนึ่ง ถึงได้เพิ่งนึกขึ้นได้ จ้าวหยางเหมือนจะไปตั้งแต่เช้ากว่าพวกเธออีก
ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่เธอพูดไป เขาคงจะได้ยินทั้งหมด
แล้วยังไงล่ะ!
ยวีฮวนทำหน้าด้านปลอบใจตัวเอง เดิมทีเธอก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว ให้เขาได้ยินก็ยิ่งตอกย้ำคาแร็กเตอร์
•
เดินผ่านหน้าบ้านตระกูลฟู่ พอดีเฉินจือหมิ่นเดินออกมา บอกว่ากำลังจะไปตามเธอ