ยวีฮวนกลับจากโรงเรียน ถอดกระเป๋าหนังสือออก พอเข้าประตูก็ร้องโวยวายว่าหิวจะตายอยู่แล้ว คุณย่าช่วยด้วย
ทุกวันต้องส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายสักรอบ กว่าจะรู้ตัวว่ามีคนนอกอยู่ในลานบ้าน กำลังนั่งซ่อมเก้าอี้หวายอยู่ตรงนั้น
ขายาว ไหล่กว้าง ดวงตาคมเข้มดำขลับ ริมฝีปากที่ไม่ค่อยจะขยับเปลี่ยนอารมณ์อะไร เกือบจะกลายเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของจ้าวหยางไปแล้ว
เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ดูเหมือนจะรู้แล้วว่ายวีฮวนเป็นคนยังไง ไม่อยากเข้าใกล้เธอ
“มาๆ รีบๆ กินตอนเธอเลิกเรียนพอดี แป้งทอดร้อนๆ เลย กินเร็วเข้า” คุณย่ายกถาดขนมออกมาถาดหนึ่ง
ยวีฮวนทำเป็นไม่สนใจพระเอก ทำตัวออดอ้อน “หนูรู้ว่าคุณย่ารักหนูที่สุด”
เธอยกถาดขนมกลับไปกินในห้องตัวเอง
ประตูปิดลง
จ้าวหยางจ้องมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อกี้ขันสกรูแน่นดีแล้ว แต่ตอนที่เธอเดินเข้ามาในประตู มือมันกลับไม่ยอมทำตามสั่ง ต้องถอดออกมาขันใหม่
“จ้าวหยาง ลองชิมดูบ้างสิ ต้องลำบากนายวิ่งมาช่วยซ่อมให้ทีหนึ่ง ในบ้านมีอย่างอื่น แต่ฉันนั่งตัวนี้ถึงจะชิน…” คุณยายจางพูด
“บ้านเราอยู่ใกล้กันแค่นี้ เรื่องเล็กน้อย” จ้าวหยางเอ่ยปาก เรื่องอื่นไม่พูดถึง แต่ข้อนี้ไม่มีอะไรให้โต้แย้งได้
“ฉันได้ยินเสี่ยวเฉินบอกว่า นายไม่อยากทำงานแบบนี้อีกแล้วเหรอ” คุณยายจางถาม
ดูเหมือนยายแก่พวกนี้จะมีช่องทางข่าวกรองของตัวเอง ไม่ค่อยออกจากบ้าน แต่ในหมู่บ้านมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับใคร พวกนางรู้หมด
“อืม ว่าจะลองไปทำอย่างอื่น” จ้าวหยางก็ไม่ปิดบัง