ซอมบี้ตัวน้อยจะไร้ประโยชน์ไปบ้าง
แต่ยังไงก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา แถมยังเป็นพวกนอกคอกในสายตาคนอื่น เหมือนที่เขาเคยเป็นมาก่อน จะเลี้ยงไว้เล่นๆ สักหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร
ลู่หมิงจั้งปิดประตูรถแน่นหนา เลิกคิ้วมองซอมบี้ที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้พวกเขาท่ามกลางแสงสนธยา มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันอย่างเหยียดหยาม
ใต้แสงจันทร์สลัว จำนวนซอมบี้มากกว่าที่ประเมินไว้ไม่น้อย เขาเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางพวกมันอย่างคล่องแคล่ว ร่างกายปราดเปรียวว่องไว
เสียง "แฮ่กๆ" ของซอมบี้ เสียงทึบต่ำของศพที่ล้มลง เสียงสั่งการที่แทรกเข้ามาในหู เสียงใบไม้ไหวเอนเมื่อลมพัด... อึกทึกครึกโครมยิ่งนัก
ความเงียบสงบซึ่งควรเป็นของค่ำคืน บัดนี้กลับหาไม่พบ ไม่ว่าที่ไหนก็วุ่นวายไปหมด
เมื่อดวงจันทร์ลอยเด่นกลางท้องฟ้า ในที่สุด ซอมบี้ตัวสุดท้ายก็ล้มลง
"ซอมบี้พวกนี้เก่งกว่ากลุ่มก่อนเยอะเลย" ลูกน้องเอ่ยปาก
ลู่หมิงจั้งพยักหน้าเล็กน้อย ตอบส่งๆ ไปว่า "พรุ่งนี้กลับไป จะส่งข่าวนี้ให้เบื้องบน"
คนที่ต้องขนซอมบี้ก็ขนซอมบี้ คนที่ต้องตรวจนับเสบียงก็ตรวจนับเสบียง พวกที่เสร็จจากงานส่วนของตัวเองแล้วก็มารวมตัวกันอีกครั้ง กินของว่างยามดึกที่ยังค้างคาต่อ
น้ำหม้อใหม่ที่ต้มไว้กำลังจะเดือดแล้ว
ลู่หมิงจั้งเช็ดคมมีดที่เปื้อนจนสะอาด แล้วปักลงตามอารมณ์ นึกถึงบะหมี่เนื้อถ้วยนั้นขึ้นมา
ซอมบี้ตัวน้อยเชื่องช้า แช่บะหมี่เสร็จแล้วยังไงก็ต้องให้เขาป้อนอีก ทั้งยังตะกละ ถึงจะโกรธแค่ไหนก็ยอมอ้าปากกินแต่โดยดี
ลู่หมิงจั้งเปิดประตูรถด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่กลับต้องชะงักยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น