ทุกครั้งที่ยวีฮวนเล่นเกมกับเขา เธอมักเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยที่สนุกสนาน
หลังจากพักผ่อนอย่างสบายใจมาหลายวัน ในที่สุดยวีฮวนก็นึกถึงฉินอวิ๋นเหย่ขึ้นมาได้ บทเรียนที่ขาดไปก็ต้องตามให้ทัน การส่งข้อความตอนนี้คงดูไม่ค่อยจริงใจเท่าไหร่
ยวีฮวนเริ่มลังเล
ผู้ใหญ่ตระกูลเฉียวจะครบรอบวันเกิดในเดือนหน้า เฉียวซีกำลังคุยโทรศัพท์กับเฉียวรุ่ยอยู่ พอเห็นสีหน้าเหี่ยวเฉาของยวีฮวนก็ถามขึ้นมาลอยๆ ว่า “มีอะไรหรือ ยวีฮวนตัวน้อย”
“อยากโทรหาฉินอวิ๋นเหย่น่ะ” ยวีฮวนกอดโทรศัพท์ พลางคิดไม่ตกว่าเอาไงดี
เฉียวซีอุทาน “โอ้โห” ขึ้นทีหนึ่ง “เธอเงียบหายไปตั้งนาน ฉันนึกว่าเธอเลิกล้มความตั้งใจแล้วซะอีก ที่แท้ก็ยังคิดอยู่สินะ อยากโทรก็โทรสิ”
“ถ้าเขาไม่รับสาย ฉันจะขายหน้าแย่เลยนะ...” ยวีฮวนพึมพำเบาๆ
เฉียวซีกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกเฉียวรุ่ยขัดจังหวะเสียก่อน อีกฟากของสาย เจ้าตัวเอะอะโวยวายว่า “อะไรนะ อะไรนะ พี่ยวีฮวนมีอะไรหรือ”
ทางด้านนี้ ยวีฮวนคิดว่ายังไงก็ต้องเจออยู่ดี ไม่มีอะไรจะเสีย ตัดสินใจแน่วแน่แล้วกดโทรออก
เธอยังไม่ทันได้คิดเลยว่าจะเสียใจทีหลังดีไหม เพียงชั่วพริบตา สายก็ถูกต่อติดแล้ว
ยวีฮวนมองตัวเลขนับวินาทีที่กำลังขยับขึ้น ยังไม่ทันตั้งตัว จนกระทั่งเสียงทุ้มนุ่มนวลอันเป็นเอกลักษณ์ของฉินอวิ๋นเหย่ดังออกมาจากลำโพงว่า “สวัสดี”
ยวีฮวนร้องขึ้นมา แล้วรีบลนลานลุกขึ้นวิ่งไปที่ระเบียง
เฉียวซีถูกความเคลื่อนไหวทางนี้ดึงดูดความสนใจไปอีก ยืนงงอยู่สองวินาที แล้วก็ฉุกคิดสงสัย รับสายเร็วขนาดนี้ ไม่มีทางเฝ้ารอโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลาหรอกจริงไหม
ยวีฮวนมักคิดว่าตัวเองแอบรักข้างเดียว ฉินอวิ๋นเหย่ไม่ได้ชอบเธอ แต่เฉียวซีกลับไม่คิดอย่างนั้น
ครอบครัวเธอกับตระกูลฉินพอมีติดต่อกันมาบ้าง เธอเคยได้ยินเรื่องราวของฉินอวิ๋นเหย่มาเหมือนกัน
คนแบบฉินอวิ๋นเหย่ ถ้าไม่ชอบ ก็ต้องปฏิเสธอย่างเด็ดขาดแน่ๆ แต่เขากลับไม่ทำ เขาให้โอกาสยวีฮวนได้เข้ามาพัวพันอยู่หลายครั้ง
เขามีสถานะสูงส่ง ไม่ใช่ใครจะเข้าถึงได้ง่ายๆ เวลาที่ยวีฮวนไม่รู้จะเข้าใกล้เขายังไง จู่ๆ เขาก็จะปรากฏตัวในงานกิจกรรมบางแห่ง
เหมือนกับว่า... หยุดฝีเท้า แล้วหันมารอเธอ
บังเอิญเสียจนเหมือนกับว่ากำลังตกเด็กสาวอยู่
คิดไปเองรึเปล่านะ
เฉียวซีวิเคราะห์ไม่ออก จึงตอบส่งๆ เฉียวรุ่ยไปว่า “พี่ยวีฮวนของนายกำลังโทรหาคนที่ชอบอยู่ล่ะ”
ทางด้านเฉียวรุ่ยระเบิดขึ้นทันที “คนที่ชอบเหรอ ผู้ชายน่ะ พี่ยวีฮวนมีคนที่ชอบแล้วเหรอ ไม่ใช่สินะ แกยุให้พี่ยวีฮวนไปตามจีบคนอื่นใช่ไหม ฉันบอกแกเลยนะเฉียวซี...”
ปฏิกิริยารุนแรงเกินกว่าที่เฉียวซีคาดไว้
เธอเริ่มจับต้นชนปลายถูก แล้วถามอย่างเจ้าเล่ห์ว่า “ไอ้หนูขนยังไม่ขึ้นดีนี่ แกคิดอะไรไม่ซื่อกับยวีฮวนที่รักของฉันรึเปล่า”
เฉียวรุ่ยที่เมื่อครู่ยังโวยวายไม่หยุด พลันเงียบกริบ เหมือนกับสายถูกตัดไปดื้อๆ แต่ตัวเลขนับวินาทียังคงเดินต่อไป
สิบกว่าวินาทีผ่านไป เฉียวซีได้ยินไอ้หนูนั่นกัดฟันกรอด พยายามสงบเสียงแล้วพูดว่า “แล้วมันแปลกตรงไหน ฉันก็มีสิทธิ์ชอบใครเหมือนกัน...”
“แล้วมันแปลกตรงไหนน่ะนะ”
กล้าดียังไงมาคิดกับเพื่อนรักของเธอ เฉียวซีกลั้นหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเปิดปากด่ารัวๆ แฉเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เฉียวรุ่ยทำมาตั้งแต่เล็กจนโต บทสรุปคือ เฉียวรุ่ยมันไม่สมควรเป็นคนด้วยซ้ำ
เฉียวรุ่ยถูกด่าซะอึง ฟังจนเสียงสั่นเครือ แต่ยังปากแข็ง “ฉันบอกแกเลยนะเฉียวซี แกจะมาพูดกับฉันแบบนี้ไม่ได้... แล้วก็... พี่ยวีฮวนชอบคนอื่น ก็เพราะยังไม่ได้เจอฉันแน่ๆ...”
“หึ”
เฉียวซีทั้งโมโหทั้งขำกับไอ้น้องชายโง่ๆ ของเธอคนนี้
•
สองวันมานี้เล่นเพลินเกินไปหน่อย ยวีฮวนยืนจับผ้าม่านตรงระเบียง พลางทักทายปลายสายไปอย่างเก้ๆ กังๆ
ฉินอวิ๋นเหย่ตอบรับเรียบๆ
ยวีฮวนนึกหัวข้อสนทนาไม่ออกอยู่ชั่วขณะ ก็เลยถามออกไปอย่างไม่รู้ตัวว่า “คุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ”
ออกจะล่วงล้ำไปหน่อย พระเอกอาจจะไม่ตอบก็ได้ เธอคิดพลางทำหน้ายู่
ฉินอวิ๋นเหย่กวาดสายตามองชุดนอนของตัวเอง แล้วก็มองนาฬิกาที่เลยเวลาเข้านอนตามปกติของเขามาแล้ว ยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ... ก็แค่รอข้อความเท่านั้นเอง
แต่คำพูดแบบนี้เขาย่อมไม่มีทางพูดออกไป จึงตอบเพียงเรียบๆ ว่า “กำลังจัดการงานบางอย่างอยู่”
หยุดไปสองวินาที แล้วจงใจย้ำขึ้นว่า “แล้วคุณล่ะ”
เขาอยากรู้เหลือเกินว่าเด็กสาวที่เงียบหายไปหลายวันนี้ กำลังทำอะไรอยู่
นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเรียบลื่น แสงจันทร์ที่สาดลอดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ หักเหสะท้อนสัญญาณอันตราย
หรือว่า ความรู้สึกสดใหม่จะจางหายหมดแล้วอย่างนั้นรึ
ตอนส่งข้อความ ยวีฮวนยังพอหาทางส่งต่อได้ แต่พอเป็นโทรศัพท์แบบเรียลไทม์ มันต่างกันเลยทีเดียว แม้แต่เสียงหายใจก็ยังได้ยิน การเปลี่ยนโทนเสียงเพียงเล็กน้อยก็พลิกบรรยากาศได้ทั้งบทสนทนา
ยวีฮวนตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เธอจ้องมองผ้าม่านสีขาวครีมตรงหน้า แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “ฉันหรือ ฉันก็กำลังโทรหาคุณอยู่ไงคะ...”
พอสัมผัสได้ว่าตอนนี้เด็กสาวทุ่มเทความสนใจทั้งหมดมาให้กับเขา คำตอบที่เขาอยากรู้เมื่อครู่ก็ดูจะไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
คิ้วตาของฉินอวิ๋นเหย่ผ่อนคลายลง น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น เขาขานรับเบาๆ
ระบบเตือนยวีฮวนว่าหลายวันแล้วที่ยังไม่ได้มอบดอกไม้ให้เขา แต่ว่าฉินอวิ๋นเหย่เหมือนจะไม่มีตารางมาที่โรงเรียนเร็วๆ นี้
ยวีฮวนถามเบาๆ ว่า “พรุ่งนี้ ขอพบหน้าคุณสักครั้งได้ไหม”
“ผมงานค่อนข้างยุ่ง”
เป็นไปตามคาด คำตอบที่ได้คือการปฏิเสธอย่างเย็นชา
ยวีฮวนเม้มปาก ถ้าเป็นแบบนี้ภารกิจจะดำเนินต่อไปได้ยังไงกันนะ
แต่ในวินาทีต่อมา กลับได้ยินฉินอวิ๋นเหย่พูดว่า “มาหาผมที่บริษัทได้ ที่อยู่ผมเคยให้คุณแล้ว”
•
ตึกบริษัทฉิน
ยวีฮวนเงยหน้ามองอาคารสำนักงานสูงตระหง่านน่าเกรงขาม พลางเริ่มกังวลถึงสถานการณ์น่าลำบากใจที่กำลังจะต้องเจอเมื่อเข้าไปข้างใน
ในเนื้อเรื่อง นางรองที่ไม่มีนัดหมายและพระเอกไม่ออกมารับรอง จะต้องเจอบททดสอบวุ่นวายอยู่พักใหญ่ถึงจะเข้าไปได้
ยวีฮวนกอดดอกไม้ที่เพิ่งตัดใจซื้อมา เดินเข้าไปอย่างระมัดระวังภายใต้สายตาของยามสองฝั่ง แล้วเดินเข้าสู่สายตาของพนักงานต้อนรับ
พี่พนักงานต้อนรับซึ่งสวมใส่ชุดทำงาน พอเห็นเธอก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินออกมาต้อนรับด้วยท่าทางกระตือรือร้น อ่อนโยน เอาใจใส่อย่างยิ่ง “คุณคือคุณซ่งสินะคะ”
หือ
ยวีฮวนเบิกตากว้าง นี่มันต่างจากที่เธอคิดไว้เหลือเกิน
เธอเพิ่งพยักหน้าตอบ พี่พนักงานต้อนรับก็ยื่นแขนออกมา แล้วชี้ทางนำอย่างใส่ใจสุดๆ ว่า “เชิญทางนี้เลยค่ะ ทางนี้ ท่านประธานฉินกำลังประชุมอยู่ ดิฉันจะพาคุณไปที่ห้องทำงานของท่านก่อนค่ะ”
พี่สาวคนนั้นถือบัตรขึ้นมา กดเรียกลิฟต์ แล้วพายวีฮวนเข้าไป
มีคนเอามือปิดปากกระซิบว่า “ทำไมเธอพาแขกขึ้นลิฟต์ส่วนตัวของท่านประธานล่ะ”
“ท่านประธานฉินกำชับมาโดยตรง อย่าเข้ามายุ่ง” พนักงานต้อนรับอีกคนตอบ
ในลิฟต์
พี่พนักงานต้อนรับพยายามควบคุมสายตาตัวเอง แต่หางตาก็ยังอดเหลือบมองยวีฮวนไม่ได้
ใบหน้าเล็กๆ นี้ ผิวพรรณแบบนี้ สวยเหมือนตุ๊กตาเลย ไม่แปลกที่ท่านประธานฉินจะโทรศัพท์มากำชับเธอเป็นสิบกว่าสายตั้งแต่เช้า หน้าตาแบบนี้ต่อให้เป็นเธอ เธอก็ยังชอบเลย
แววชื่นชมในสายตาของพี่พนักงานต้อนรับยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ยวีฮวนเริ่มสงสัยว่าตัวเองรู้สึกผิดไปหรือเปล่า
นางร้าย จะมีช่วงเวลาที่ได้รับความนิยมแบบนี้ได้ยังไงกัน
จนกระทั่งถูกพาเข้าไปในห้องทำงานของฉินอวิ๋นเหย่ การตกแต่งที่เปี่ยมด้วยสไตล์เฉพาะตัว กองเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะทำงาน...
นี่มัน... ไม่มีการปกปิดหรือหวงห้ามอะไรเลย ให้เธอเข้ามาเลยเนี่ยนะ
ยวีฮวนยังคงงุนงงอยู่บ้าง
แต่พี่พนักงานต้อนรับกลับสวมบทบาทผู้ช่วยไปแล้ว เธอเตรียมเครื่องดื่มและขนมหวานมาอย่างใส่ใจและคล่องแคล่ว
มันต่างจากที่เธอคิดไว้มาก
ยวีฮวนอดไม่ได้ที่จะอุทานกับระบบ
“สงสัยพนักงานบริษัทของพระเอกจะมีคุณภาพสูงกว่าน่ะ” ระบบตอบส่งๆ ยังไงก็คงไม่ใช่เพราะพระเอกเริ่มสนใจนางร้ายหรอก
ยวีฮวนก็คิดว่ามันพูดถูก