ไอหนาวค่อย ๆ จางหาย หิมะและน้ำแข็งละลายลง ยวีฮวนถึงเวลาต้องกลับตระกูลฟู่แล้ว
ครั้งหนึ่งจ้าวหยางเคยคิดจะมอบเงินทั้งหมดให้เธอ ให้เธอใช้ชีวิตอย่างสบายอยู่บ้านเล่นสนุก เขาเลี้ยงเธอได้ แต่ว่ายวีฮวนไม่อยากเป็นแค่คนนอนกินเร็วขนาดนั้น
ดังนั้นสุดท้าย จ้าวหยางจึงไปส่งเธอ
ตอนนั้นจ้าวหยางซื้อรถยนต์มาคันหนึ่งแล้ว เงินซื้อรถสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป เพียงแต่ก่อนหน้านี้อยู่ที่หมู่บ้าน ไม่ค่อยได้ใช้ ไม่จำเป็นต้องโอ้อวด
รถจอดอยู่หน้ารั้วบ้านตระกูลฟู่
ยวีฮวนที่งีบหลับไปบนเบาะหลังตั้งแต่เช้าตื่นยังไม่รู้ตัว จ้าวหยางอ้อมมาจากรถอีกฝั่ง เปิดประตู ใช้นิ้วจิ้มมือเธอ
แก้มของเธอแดงระเรื่อเพราะนอนหลับสนิท ตาลืมไม่ค่อยขึ้น อย่างไม่ค่อยพอใจจับนิ้วมือของเขาไว้
สภาพแบบนี้ จะใจร้ายปลุกเธอได้ยังไง
จ้าวหยางก้มตัวเข้าไปในรถ แล้วดึงประตูรถปิด
เธอหลับอยู่ ในห้องโดยสารเงียบสงบ เขาจึงแตะจูบแก้มเธอเบา ๆ บ้างหนักบ้าง รู้สึกคันยุบยิบ สุดท้ายก็รบกวนจนเธอตื่น
ลืมตาเห็นว่าเป็นเขา ก็ยกแขนขึ้นคล้องคอของเขาอย่างขี้เกียจ กอดไว้แป๊บหนึ่ง ปากพึมพำว่า "เธอนี่น่ารังเกียจจัง"
ในใจของจ้าวหยาง ประโยคนี้ไม่ต่างอะไรกับที่ยวีฮวนพูดว่า "ฉันชอบเธอ" เขาพูดด้วยความดีใจว่า "ข้าแวะมาเยี่ยมเจ้าอีกไม่กี่วัน"
ตอนนั้นยวีฮวนยังบอกว่าไกลเกินไปก็ไม่ต้องมาก็ได้
ผ่านไปสักพัก ถึงได้รู้ว่า จ้าวหยางย้ายโรงงานมาเปิดที่ในเมืองแล้ว เขายังซื้อบ้านหลังหนึ่งในเมือง ใกล้กับบ้านตระกูลฟู่ชนิดที่ใกล้กว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว