ตอนที่จี้ยวี่โจวยกบะหมี่มาตั้งตรงหน้ายวีฮวน สีหน้าของเด็กสาวก็แสดงความตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
จะ...จะต้องกินอีกเหรอ?
อาหารกลางวันของตระกูลใหญ่ต้องกินสองมื้อหรือไงกัน?
เธอมองเขาอย่างไม่มั่นใจ แล้วถามอ่อนๆ ว่า "เมื่อกี้เพิ่งกินข้าวเสร็จไม่ใช่เหรอคะ?"
จี้ยวี่โจวอยากจะขำนิดๆ แถมยังรู้สึกว่าเมื่อก่อนตัวเองคิดมากเกินไปจริงๆ จึงบอกว่า "ของฝากจากแม่ด้วยความรักน่ะ"
"อ๋อ ขอบคุณค่ะ" เธอรับไป แล้วถือชามไปวางบนโต๊ะ
"กินเท่าที่ไหวก็พอ เหลือก็ไม่เป็นไร" จี้ยวี่โจวกลัวว่าเธอจะฝืนกินจนแน่นเกินไป จึงกำชับไว้หนึ่งประโยค
"ได้ค่ะ" ยวีฮวนทำเหมือนรอดตายอย่างกับได้รับพระราชทานอภัยโทษ
บะหมี่ซุปเปรี้ยวหนึ่งชามที่กระตุ้นความอยากอาหารได้อย่างที่สุด เส้นเหนียวนุ่ม น้ำซุปเปรี้ยวเผ็ดร้อน ด้านบนมีไข่ดาวน้ำสองฟองที่ทอดมาได้ดีเยี่ยม แถมยังมีเนื้อหมักและเบคอนอยู่เต็มผักสดกรุบกรอบ
จี้ยวี่โจวมองเธอคีบบะหมี่ขึ้นกินสองคำ แล้วพูดว่า "จริงสิ มีอีกเรื่องหนึ่ง"
ยวีฮวนกลืนบะหมี่ลงคอ แล้วเงยหน้ามองเขา
"ยังไม่ได้ให้ของขวัญต้อนรับเธอเลย" เขายื่นบัตรใบหนึ่งให้ "เงินในนี้เอาไปใช้จ่ายนะ อยากได้อะไรก็ซื้อเองเลย"
ยวีฮวนมองบัตรใบนั้น รับไป แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ขอบคุณค่ะ พี่"