มื้อค่ำ จี้หยูโจวกลับมาแล้ว
คนรับใช้เริ่มยกอาหาร ยวีฮวนนั่งประจำที่ รอทานข้าว
จี้หยูโจวเดินมาหยุดตรงหน้า ร่างสูงบังโคมไฟ ทอดเงามืดลงบนโต๊ะอาหาร
ในกระเป๋าชุดสูทเรียบขรึม เขาล้วงอมยิ้มนมสองก้อน วันนี้มีคนในบริษัทมีเรื่องดี ยัดเยียดอมยิ้มงานมงคลให้เขาถุงหนึ่ง
เดิมทีก็ไม่ได้อยากได้ แต่นึกถึง "เรื่องช็อกโกแลต" เมื่อคืน ก็เลยหยิบติดไม้ติดมือมาสองสามก้อน
ยวีฮวนบอกว่า "ขอบคุณพี่ชาย"
จากนั้นก็แกะใส่มือเข้าปากอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน กลิ่นนมและความหวานอบอวลทั่วโพรงปาก เรียกความสบายใจให้ฉายชัดบนคิ้วตา
จี้หยูโจวก็หยิบให้จี้หยูถิงสองก้อน
แต่จี้หยูถิงโบกมือปฏิเสธ "ไม่ล่ะ ระยะนี้ฉันต้องคุมน้ำตาล กินแล้วไม่ดีต่อผิว"
ยวีฮวนหยุดเคี้ยว ดวงตาเบิกกว้าง
อา จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนอาย ๆ
ปฏิกิริยาชัดเกินไปจนคนรอบข้างสังเกตเห็นกันหมด จี้หยูโจวปรายตามองนาง พูดว่า "กินสักสองสามก้อนไม่เป็นไรหรอก เธอยังเด็ก ไม่ต้องควบคุมรูปร่าง..."
แต่พี่ พูดก่อนไม่คิดบ้างเลยหรือ ที่พวกเธอสลับตัวกันตั้งแต่เกิด ก็เพราะเกิดวันเดียวกันนี่แหละ
จี้หยูถิงนึกได้ทีหลังว่าตัวเองพูดผิดไป เสียใจอย่างยิ่ง แต่ไม่รู้จะแก้ไขเช่นไร สีหน้ายิ่งบูดบึ้ง ยิ่งทำให้รู้สึกว่ายากเข้าถึง
ยวีฮวนต้องหายใจแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว