"ที่รัก" เขาเรียกฉายาที่ไม่ได้ใช้มานาน จมดิ่งอยู่ในความดีใจ "ผมจะพาคุณไปพบพ่อแม่ผมนะ พวกท่านต้องชอบคุณมากแน่ ๆ"
ยวีฮวนกำลังตำหนิตัวเองที่เมื่อครู่เผลอไผลไปกับหน้าตาเขา เดิมทีตั้งใจจะรักษาระยะห่าง แต่พอเห็นหน้าเขาก็ลืมทุกอย่างไปหมด
พอเขาพูดจบ เธอก็สะดุ้งโหวง คำที่ยังลังเลก็หลุดปากออกมา:
"ไม่ ฉันว่าเรายังไม่ค่อยเหมาะสมกัน..."
"ตรงไหนไม่เหมาะสม?" เซี่ยจวิ๋นเหยางงงัน เถียงอย่างไม่เข้าใจ "ก่อนหน้านี้เราก็ดีกันออกนี่ คุณยังชมว่าผมหล่อตลอดเลย แถมยังจูบผมบ่อย ๆ..."
พระเอกยังคบกับเธออยู่ เนื้อเรื่องจะเดินต่อไปได้ยังไง
ยวีฮวนหลับตาลงแล้วเปิดขึ้นอีกครั้ง พลางพูดจาเลอะเทอะ:
"ใช่ ฉันจีบคุณเพราะคุณหล่อก็จริง แต่ตอนจูบคุณมันไม่มีความสุขเลย ฝีมือจูบคุณแย่มาก แย่ชนิดที่เรียกได้ว่าไม่มีทางแก้ ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ"
หน้าของเซี่ยจวิ๋นเหยาเปลี่ยนเป็นแดงแล้วก็ขาว สลับกันทั้งอายทั้งกลุ้มใจ อยากจะอ้าปากเถียงสักคำ แต่ก็มีคนเดินผ่านมาพอดี
เขาชะงักปาก พอจะอ้าปากอีกครั้ง ยวีฮวนก็วิ่งหนีไปแล้ว