เพียงแต่เห็นใบหน้าของยวีฮวน เขากลับแน่ใจอย่างที่สุดว่าใช่เธอแน่นอน หนีไม่พ้นหรอก
หน้าจอมือถือของยวีฮวนสว่างแล้วดับ ดับแล้วสว่าง ไม่เคยหยุดพักเลยสักนาที พอจะเดาได้ว่าเซี่ยจวิ๋นเหยาส่งข้อความหาเธอมากแค่ไหนในตอนนี้
•
เมื่องานเลี้ยงเลิกรา ก็เป็นอย่างที่ยวีฮวนคาดไว้ เกิดความโกลาหลวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง ผู้คนเบียดเสียดยัดเยียด
นี่คือโอกาสที่เธอรอคอย โอกาสที่จะฉวยจังหวะชุลมุนหนีไป เพราะเรื่องนี้เธอถึงกับบอกจี้หยูถิงล่วงหน้าแล้วว่า ไม่ต้องสนใจเธอ เธอจะกลับเอง
แต่ใครจะรู้ เธอยังไปได้ไม่ไกล ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาขวางไว้ ผลักและเบียดเสียดจนถูกส่งมายังหน้าน้ำพุในสวนหลังงานเลี้ยง
"รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องหนี"
เซี่ยจวิ๋นเหยาเดินออกมา เอ่ยปากอย่างหัวเสีย
"ใครกันนี่" ฟางจู๋พูดแหย่ "นี่กิ๊กเธอเหรอ"
"ว่ายังไงล่ะ" เซี่ยจวิ๋นเหยาทวนถามทีละคำ
ฟางจู๋และคนอื่นๆ ฟังน้ำเสียงของเขาแล้ว ถึงได้เพ่งมองใบหน้าของยวีฮวนอย่างตั้งใจ ถ้าไม่มองก็ไม่เป็นไร พอมองปุ๊บแทบจะเสียขวัญ ต่างพากันร้องลั่นถอยกรูดไปสามเมตร