สองสามวันผ่านไปเร็วราวกับพริบตา ระหว่างที่ไปเยี่ยมญาติมิตรกับคุณนายจี้ วันหยุดที่แสนสั้นก็ใกล้จะหมดลงแล้ว
พอเปิดเทอมปีสอง คงต้องยุ่งมากขึ้นแน่
ก่อนวันหยุดจะสิ้นสุดลง ยวีฮวนอยากไปเยี่ยมคุณย่าของเธอ
ตอนที่เธอเอ่ยปากขอ คุณนายจี้ไม่มีอะไรจะพูด คุณพ่อจี้กำชับให้เธอระวังตัว ส่วนจี้ยวี่โจวก็ให้คนขับรถไปส่งเธอ
จี้หยูถิงขยับตัวเล็กน้อย สายตามองมา แล้วก็หลุบลง เธออยากถาม แต่ไม่รู้จะเอ่ยปากยังไง
จู่ ๆ ก็รู้ว่าพ่อแม่ที่แท้จริงไม่ใช่พ่อแม่ของเธอ แต่พ่อแม่ที่แท้จริงของเธอกลับจากไปหมดแล้ว เหลือเพียงคุณย่าคนเดียว
ในใจเธอไม่ได้รู้สึกอะไร
ทุกสิ่งเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไป พ่อแม่บุญธรรมสงสารเธอ ยอมให้เธออยู่กับตระกูลจี้ต่อไป เธอจึงได้ใช้ชีวิตเรียบง่าย ไปโรงเรียนตามปกติ
ส่วนทางคุณย่า
เธออยากไปเยี่ยม แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่ถูก ถ้าเธอโผล่หน้าไป ก็เหมือนจะไปแย่งของของน้องสาวอีกแล้ว
ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
ยวีฮวนไม่ได้ถามอะไรมาก ถึงแม้เธอจะเป็นมิตรกับพี่สาวได้ แต่ประสบการณ์ในวัยเด็ก ทำให้เธอรู้สึกว่าคุณย่าเป็นคนพิเศษ
เธอไม่อยากแบ่งปันคุณย่าให้ใครอีก จึงไม่ได้พูดอะไร
ระหว่างทาง เธอนั่งนับเงินที่เก็บไว้ มีเงินที่คุณนายจี้ให้เก็บไว้ มีที่รับพิมพ์งานได้นิดหน่อย แล้วก็ซองอั่งเปาสีแดงที่มีความหมายดีจากญาติผู้ใหญ่ รวมกันเป็นปึกหนา ให้ความรู้สึกอุ่นใจ