เซี่ยจิ้นเฉินนิ่งเงียบไปชั่วครู่ เขารีบเก็บอาการที่เผลอหลุดไปเพียงเสี้ยววินาที กลับคืนสู่ความหนักแน่นเยือกเย็นตามปกติ
“อะแฮ่ม”
เขากระแอมเบาๆ ถือเป็นการพ้นผ่านบรรยากาศลุ่มลึกอันน่าประหลาดเมื่อครู่ มองเจียงตู้เซิง น้ำเสียงกลับมาสงบราบเรียบ
“คุณหนูเจียงโปรดให้อภัย การส่งคนสืบเสาะ เป็นเรื่องจำเป็น สถานการณ์ครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ข้าจึงต้องระมัดระวัง จำเป็นต้องยืนยันว่าคุณหนูมิใช่สายสืบที่อีกฝ่ายส่งมา”
เจียงตู้เซิงเอียงศีรษะเล็กน้อย เกลียวผมสีดำนุ่มเลื่อนตกจากบ่า
นางจ้องมองเซี่ยจิ้นเฉินนิ่ง ถามตรงๆ “แล้วตอนนี้ล่ะ”
“คุณหนูไม่ใช่” เขาตอบยืนยัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเด็ดขาด “คนเช่นคุณหนู…”
เขาหยุดไปเล็กน้อย คล้ายกำลังหาคำจะบรรยาย
สายตาหยุดอยู่บนดวงตาคู่นั้นของนางที่ราวกับมองทะลุได้ทุกสิ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยช้าๆ
“ไม่มีทางตกอยู่ใต้เงื้อมมือใคร และก็ไม่มีทาง…ยอมลดตัวรับใช้คนเช่นนั้น”
คำว่า “คนเช่นนั้น” ถูกเน้นหนักแน่นมาก เปี่ยมด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ที่ไม่ได้ปิดบัง
ชัดเจนว่าหมายถึงคนที่อาจเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของกระดูกมารดาเขาที่อยู่เบื้องหลัง
เจียงตู้เซิงฟังเข้าใจ
นางพยักหน้า ไม่ติดใจซักไซ้ต่อ ดึงหัวข้อกลับเข้าร่องเข้ารอย
“ข้าสามารถช่วยเจ้าตามหากระดูกของมารดาเจ้า”
เซี่ยจิ้นเฉินได้ยิน สายตาเปล่งประกายวาบ “ขอบพระคุณ! คุณหนูต้องการสิ่งใด โปรดเอ่ยมาเถิด ส่วนค่าตอบแทน เงินเท่าไรก็ได้”
แต่สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาก็คือ เจียงตู้เซิงส่ายหน้า นิ้วมือขาวนวลลูบขอบถ้วยชาเบาๆ “ข้าไม่ต้องการเงิน”
เซี่ยจิ้นเฉินชะงักไปเล็กน้อย
ไม่เอาเงินงั้นหรือ
เช่นนั้นนางต้องการอะไร ของล้ำค่าหายาก คัมภีร์วิชาวรยุทธ์