เจียงตู้เซิงฟังคำของซ่งซู่หย่าอย่างเงียบ ๆ แล้วพลันรู้สึกขบขัน
คนที่เรียกว่าเป็นสายเลือดแท้ ๆ กลับไม่จริงใจเท่าหมาจิ้งจอกที่เขาหลังวัดฉานใต้เสียอีก
นางไม่โกรธ ไม่ถามคำถาม แม้แต่ความน้อยใจสักนิดก็ไม่มี
นางเพียงพยักหน้าเบา ๆ ราวกับรับรู้เรื่องเล็กน้อยไม่สลักสำคัญ
“ที่แท้สิ่งนี้เรียกว่าการทำให้สมใจสินะ…”
เจียงตู้เซิงค่อย ๆ เดินไปที่หน้าต่าง มองต้นสาลี่ในสวนพลางลดเสียงลง
“ท่านอาจารย์มักบอกว่า ข้ามีชะตาพบภัยร้าย สิบแปดปีที่ดูสงบนี้ แท้จริงคือเวลาที่ยืมมาจากสวรรค์ และราคาที่ต้องจ่าย…”
พูดถึงตรงนี้ นางหันกลับมาทันใด สายตาจับจ้องที่ใบหน้าซ่งซู่หย่า “ราคานั้น…คือข้าต้องช่วยสรรพสัตว์ข้ามวัฏสงสาร”
นางหยุดเล็กน้อย ราวกับนึกถึงเรื่องสนุกในอดีต
“ยังจำได้ไหม ปีก่อนวันสิบสี่เดือนเจ็ด ข้าพบวิญญาณหญิงจมน้ำตายริมแม่น้ำ นางยืนกรานให้ข้าช่วยส่งสารให้ชายคนรัก น่าขำนัก ชายคนนั้นแต่งงานใหม่หลังจากนางตายเพียงครึ่งเดือน”
ซ่งซู่หย่าได้ฟังก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
ทว่าเจียงตู้เซิงกลับพูดต่อด้วยน้ำเสียงสงบจนน่าใจหาย “ก่อนหน้านี้ข้าเคยช่วยแต่ภูตผีเร่ร่อน…”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงไร้ซึ่งความชอบหรือโกรธ มีเพียงความกระจ่างแจ้ง
“วันนี้ ข้าจะลอง…ช่วยคนสักครั้ง”
คำพูดนี้ฟังดูเรียบง่าย แต่กลับทำให้ซ่งซู่หย่ารู้สึกร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก