เจียงตู้เซิงชูสองนิ้ว ปลายนิ้วตวัดอย่างรวดเร็วในอากาศว่างเปล่า
อักขระอาคมสายหนึ่งรวมตัวเป็นรูปร่างในพริบตา แทรกซึมเข้าวิญญาณที่สั่นเทาของหวังต้าจ้วงอย่างไร้สุ้มเสียง
“กลับจวนกับข้า”
นางหันกาย ปลายชายเสื้อสะบัดเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย “กลับไปแล้วจะตัดกระดาษเป็นร่างให้เจ้า”
หวังต้าจ้วงจะกล้าปริปากใดได้อีกรีบผงกหัวก้มหัวประหนึ่งได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ รีบเดินตามไปติด ๆ
เจียงตู้เซิงเดินนำหน้าฝีเท้าไม่เร่งร้อน มิได้หันหลังกลับ “จริงสิ ลืมบอกเจ้าไป”
นางหยุดชะงักเล็กน้อย น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ “เมื่อครู่ที่ข้าตีเข้าวิญญาณเจ้าไปคือวิญญาณตามล่า”
น้ำเสียงนางเนิบนาบ “ต่อให้เจ้าหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว สู่ยมโลกเก้าชั้น ข้าก็สามารถ…ลากตัวเจ้ากลับมาได้”