เจียงตู้เซิงมิได้หยุดฝีเท้า เพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย กวาดตามองกล่องอาหาร แล้วผงกคางให้หวังต้าจ้วงผู้จ้องมองตาแป๋วอยู่ข้างๆ
หวังต้าจ้วงเข้าใจในทันใด ก้าวเข้าไปรับด้วยความยินดี มือรู้สึกถึงน้ำหนัก กลิ่นหอมของขนมอวลออกมาแผ่วเบา
องครักษ์ทำภารกิจเสร็จสิ้น โค้งคำนับอีกครั้งแล้วถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
หวังต้าจ้วงถือกล่องอาหารเดินตามเจียงตู้เซิง อดไม่ได้ที่จะถาม "ท่านอาจารย์ นี่...ข้ากินได้หรือไม่"
แม้วิญญาณจะไม่ต้องกินข้าว แต่เขาก็อดอยากไม่ได้!
"ได้" เจียงตู้เซิงน้ำเสียงเรียบเฉย
หวังต้าจ้วงได้ยินดังนั้น จึงใช้มือข้างที่ว่างเปิดฝากล่องอาหาร สูดลมหายใจลึก ใบหน้ากระดาษแสดงสีหน้าลุ่มหลง
อาหารด้านในพลันหม่นลงทันใด
"อร่อย!"
เดินไปได้ครู่หนึ่ง หวังต้าจ้วงพบว่าเส้นทางไม่ถูกต้อง นี่ไม่ใช่ทางกลับจวนสกุลเจียง และดูไม่เหมือนไปตลาดที่คึกคักใดๆ
เขาถือกล่องอาหาร ถามด้วยความสงสัย "ท่านอาจารย์ นี่เราจะไปไหนกันหรือ ไม่กลับจวนหรือ"
เจียงตู้เซิงทอดสายตามองตรงหน้า ใบหน้าด้านข้างที่เรียบง่ายเด่นชัดเป็นพิเศษท่ามกลางตะวันฤดูใบไม้ผลิ หว่างคิ้วมีจุดชาดสีแดง
นางเอ่ยสั้นกระชับเพียงสองคำ
"จับผี"
"หา?" หวังต้าจ้วงนิ่งอึ้ง หัวกระดาษหมุนติ้ว "เดี๋ยวนี้? กลางวันแสกๆ?"