"พรวด——"
โลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งออกมา
นางยกนิ้วขึ้นอย่างสั่นเทา และที่ด้านล่างสุดของม้วนสัญญา นางได้กดรอยโลหิตของตนลงไปอย่างหนักหน่วง!
ในชั่วขณะที่กดรอยโลหิตนั้น น้ำตาของซูชิงเยียนก็ไหลทะลักออกมาในที่สุด ผสมกับน้ำโคลนและเลือดบนใบหน้า เลอะเต็มทั้งหน้า
"ขอเพียงเยว่ลั่วยังมีชีวิตอยู่... ขอเพียงนางปลอดภัย..."
นางกัดฟันแน่น เสียงสะอื้นโหยหวนดั่งสัตว์ป่าเล็ดลอดออกมาจากลำคอ มือทั้งสองข้างขุดยึดกับพื้นจนเล็บฉีกพลิกออก เลือดไหลซิบๆ
"ข้า ซูชิงเยียน ยินยอมปฏิบัติตามสัญญา... ชั่วกัปชั่วกัลป์ ไม่มีวันทรยศ..."
เมื่อคำสุดท้ายสิ้นลง นางก็เหมือนถูกสูบพลังทั้งหมดในร่างจนหมดสิ้น ทรุดลงกับพื้นดั่งกองโคลน
ม้วนสัญญาสีทองเปล่งรัศมีแรงกล้า กลายเป็นลำแสงหนึ่ง พุ่งเข้าไปในหว่างคิ้วของซูชิงเยียนในพริบตา ทิ้งรอยตราทาสสีทองจางๆ ไว้
"ให้ตายเถอะ! ลงนามจริงๆ ด้วย! ไม่แม้แต่จะดูเนื้อหาในสัญญาสักนิดเลยงั้นเหรอ?!"
ไป๋เยวี่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ภายนอกดูนิ่งสงบราวกับคนที่ผ่านโลกมามาก แต่ภายในใจกำลังลนลานอย่างหนัก แถมยังถูกท่าทีเด็ดเดี่ยวของซูชิงเยียนที่กล้าตัดสินใจขั้นเด็ดขาดนี้สั่นสะเทือนอย่างสุดซึ้ง
"นี่คือรักแท้หรือนี่... แม้ต้องตกสู่นรกอเวจี ก็ยังยอมผลักดันให้คนรักได้กลับคืนสู่แสงสว่าง มันน่าสะเทือนใจเกินไปแล้ว! ฮือๆๆ ซู...น้องซู เจ้าวางใจได้ สัญญานี้เป็นแค่ของของประดับเท่านั้น จากนี้ไปเจ้าคือคนที่ข้าคุ้มครอง!"
"ดีมาก"
ไป๋เยวี่ยเก็บงำคลื่นอารมณ์ในใจ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
นางมองเด็กสาวที่หมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้น แววตายังคงเย็นชา ทว่าลดความดุดันลงไปบ้างเล็กน้อย
"ในเมื่อกลายเป็นหมาของข้าไป๋เยวี่ยแล้ว ก็อย่าทำท่าซังกะตายเช่นนั้นอีก ทำให้สำนักตู้เซียนของข้าต้องขายหน้า"
นางสะบัดมือตามอำเภอใจ
"กริ๊ง——"
ขวดกระเบื้องหยกสีขาวงดงามใบหนึ่งกลิ้งไปตกตรงหน้าซูชิงเยียน
"นี่คือโอสถขั้นสองเกรดสูง 'ตำหรับโอสถสร้างกระดูกหล่อรวมโลหิต' กินเสีย แล้วไปที่สระน้ำด้านหลัง ล้างโคลนพวกนี้ออกจากตัวเจ้าให้สะอาด"
ไป๋เยวี่ยหันหลัง ประสานมือไพล่ไว้ด้านหลัง น้ำเสียงเย็นเยียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความหยิ่งทรนงที่ไม่ยอมให้ผู้ใดปฏิเสธ
"ให้เวลาหนึ่งก้านธูป"
"หนึ่งก้านธูปต่อจากนี้ ตามข้าไปที่จวนผู้ครองเมืองชิงเหอ"
"คุณหนูคนนี้อยากจะดูนัก ว่าผู้ครองเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ที่ไหนได้ให้ความกล้าเขามา ถึงกล้าแตะต้องเหยื่อที่ข้าหมายตาไว้!"
ซูชิงเยียนจ้องมองขวดกระเบื้องหยกสีขาวตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
โอสถขั้นสองเกรดสูง? นี่ยาวิเศษชั้นดีที่หาดูได้ยากยิ่งนักในเมืองชิงเหอ ต่อให้เป็นตระกูลเซียวในยุคที่รุ่งเรือง ก็หยิบออกมาได้ไม่กี่เม็ด ท่านเซียนไป๋ผู้สูงส่งนี้ กลับโยนให้ตนราวกับเป็นของไร้ค่า?
นางเงยหน้าขึ้นด้วยความยากลำบาก มองแผ่นหลังเดียวดายและเย็นชาของไป๋เยวี่ย
ในชั่วขณะนั้น ภายในใจที่ว่างเปล่าและสิ้นหวังของซูชิงเยียน พลันเกิดอารมณ์ซับซ้อนที่มิอาจบรรยายได้ผุดขึ้นมา
เยว่ลั่ว... ได้รับความหวังที่จะมีชีวิตรอดจริงๆ หรือ? ต่อให้ราคาที่ต้องจ่ายคือการที่ตนจะต้องตกสู่ห้วงลึกอันมืดมิดตลอดกาล
"ขอรับ... นายท่าน..."
ซูชิงเยียนยื่นมือออกไปอย่างสั่นเทา คว้าขวดใบนั้นไว้ แล้วก้มศีรษะลงจรดแผ่นหินเขียว หน้าผากแนบกับพื้นอันเย็นยะเยือก
ครั้งนี้ แม้น้ำเสียงยังคงแหบพร่า ทว่าลดทอนความสิ้นหวังลงไปบ้าง เพิ่มความยอมจำนนราวกับหัวใจดับสูญ
[ติ๊ง! ตรวจพบการกระทำของโฮสต์ก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรงต่อซูชิงเยียน สหายรักวัยเยาว์ของสตรีแห่งโชคชะตา]
[คะแนนความประทับใจของซูชิงเยียนที่มีต่อท่านเพิ่มสูงขึ้น ค่าชื่นชม +10!]
เมื่อได้ยินเสียงเรียก "นายท่าน" อันอ่อนล้าจากด้านหลัง และเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ไป๋เยวี่ยที่เดินไปถึงหลังฉากบังตาแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่
"ฮี่ๆๆ! แผนขั้นแรก สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์!"
"ระบบ เจ้าดูให้ชัดๆ ข้าได้เอาสหายรักวัยเยาว์ของสตรีแห่งโชคชะตามาเป็นผู้ติดตามตามสัญญาแล้วนะ! ข้านี่มันช่างชั่วร้ายนัก! เลวจริงๆ! เป็นความอัปยศของพวกนักแย่งชิง... กระแอม ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นแบบอย่าง!"
นางสร้างบทให้ตัวเองในใจอย่างบ้าคลั่ง
อีกด้านหนึ่ง บนแผงระบบในความคิด ค่า[ความคืบหน้าการแทรกแซงวาสนาพันธนา]ยังคงนิ่งอยู่ที่ตำแหน่ง 50% ไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
นี่มันการใช้บั๊กที่สมบูรณ์แบบ!
เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไปรวดเร็ว
เมื่อซูชิงเยียนปรากฏตัวต่อหน้าไป๋เยวี่ยอีกครั้ง ก็สวมชุดเต๋าสีเทาของศิษย์ภายนอกสำนักตู้เซียนเรียบร้อยแล้ว
แม้ใบหน้ายังซีดขาวดั่งกระดาษ แต่บาดแผลภายนอกส่วนใหญ่ก็หายดีภายใต้ฤทธิ์โอสถ ผมเผ้าที่เคยยุ่งเหยิงก็ถูกเกล้ามัดขึ้นอย่างง่ายๆ เผยให้เห็นใบหน้างดงามตราตรึงทว่าปกคลุมด้วยน้ำแข็ง
นั่นคือความชาชินหลังจากหัวใจตายไปแล้ว
นางยืนเงียบๆ อยู่นอกประตู ก้มศีรษะเล็กน้อย ราวกับหุ่นกระบอกที่ไร้วิญญาณ
ไป๋เยวี่ยผลักประตูออกมา ปรายตามองซูชิงเยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า
"อืม สาวน้อยคนนี้พอล้างสะอาดแล้วก็ดูดีทีเดียว มิน่าถึงคู่ควรกับสตรีแห่งโชคชะตาได้ขนาดนี้"
นางพยักหน้าในใจ แต่ภายนอกกลับแค่นเสียงเย็นชา
"ก็ยังไม่ถึงกับไร้ค่าเสียทีเดียว"
ไป๋เยวี่ยสาวเท้าก้าวยาวๆ ออกจากคฤหาสน์ สายตาเย็นเยียบมองไปยังสถาปัตยกรรมที่ใหญ่โตที่สุดใจกลางเมืองชิงเหอ——จวนผู้ครองเมือง
"ไปกันเถอะ"
ไป๋เยวี่ยพลิกข้อมือ ดาบยาวเล่มหนึ่งที่เปล่งประกายแสงสีฟ้าน้ำแข็งปรากฏในมือ
กระบี่อาบไอสังหาร พุ่งทะยานสู่เมฆา!
"ไปทำให้เมืองชิงเหอแห่งนี้ รับรู้กฎของไป๋เยวี่ยเสียบ้าง!"
* * *
ในขณะเดียวกัน
เมืองชิงเหอ จวนผู้ครองเมือง
ประดับโคมไฟและผ้าแพรหลากสี ปูพรมแดง
ตัวอักษร "ความสุขสองเท่า" สีแดงขนาดใหญ่แปะเต็มประตูหน้าต่างทุกบาน หน้าจวน ขบวนรถม้าและผู้คนคับคั่ง บุคคลสำคัญในเมืองชิงเหอแทบทั้งหมดมาครบ
และที่กลางโถงใหญ่
ชายอ้วนสวมชุดแต่งงานสีแดง เนื้อหน้าเต็มไปด้วยไขมันส่วนเกิน แววตาเผยความโง่เขลาและโหดเหี้ยม น้ำลายไหลยืด มือถือแส้มีหนาม แกว่งไปมาอย่างตื่นเต้น
"ฮี่ๆๆ... ตี... ท่านพ่อบอกว่า วันนี้มีเมียใหม่ให้ตีได้..."
ชายอ้วนโง่เง่าน้ำลายไหลยืด เปล่งเสียงหัวเราะชวนขนลุก
ส่วนที่มุมโถง
ผู้อาวุโสของตระกูลเซียวกำลังรุมล้อมผู้ครองเมืองด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความประจบประแจง โค้งคำนับไม่หยุด
"ท่านผู้ครองเมืองโปรดวางใจ พอถึงฤกษ์มงคล ต่อให้เซียวเยว่ลั่วจะเป็นศพ พวกเราก็จะให้คนแบกร่างนางมาให้คุณชายทำพิธีแต่งงาน!"
ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเซียวลูบหนวดเครา ยิ้มราวกับสุนัขแก่กระดิกหางประจบเจ้านาย
หวังป้าเทียน ผู้ครองเมืองที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน ยกถ้วยชาขึ้น ค่อยๆ ปัดใบชาที่ลอยผิวหน้า พลางหัวเราะเย็นชา: "ผู้อาวุโสเซียวจัดการเรื่องนี้ ข้าพเจ้าย่อมวางใจ ขอเพียงลูกชายข้าพเจ้ามีความสุขในวันนี้ สิทธิ์การขุดเหมืองแร่เหล็กทางตะวันตกของเมือง วันพรุ่งนี้ก็จะถูกส่งไปที่คฤหาสน์ตระกูลเซียวของพวกเจ้า"
"ขอบพระคุณท่านผู้ครองเมือง! ขอบพระคุณท่านผู้ครองเมือง!" ผู้อาวุโสใหญ่ดีใจจนแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น ประสานมือคารวะไม่ขาด "เซียวเยว่ลั่วได้แต่งเข้าจวนผู้ครองเมือง เป็นวาสนาที่นางสั่งสมมาถึงแปดชาติ! ตระกูลเซียวของเราทั้งหมด รู้สึกซาบซึ้งในพระคุณของท่านผู้ครองเมืองยิ่งนัก!"
ในใจของผู้อาวุโสใหญ่ปลาบปลื้มยินดียิ่ง
ใช้เด็กสาวกำพร้าที่กลายเป็นคนไร้ประโยชน์และไร้ที่พึ่งพิง มาแลกกับเหมืองแร่อันมีค่ายิ่ง การค้าขายครั้งนี้ คุ้มค่ายิ่งกว่าคุ้ม!
ส่วนชีวิตของเด็กสาวคนนั้น? ต่อหน้าผลประโยชน์ที่แน่นอน มันไร้ค่า!
เวลานี้ ณ ห้องด้านหลังของตำหนัก
เซียวเยว่ลั่วถูกมัดตรึงแน่นหนา ถูกจับยัดใส่ชุดแต่งงาน นอนหมดแรงอยู่บนพื้นอิฐเขียวเยือกเย็น