หยางหลิ่ววางสายไป
มิตรภาพน่ะ ปกติจะดูดี แต่จะช่วยเหลือกันได้หรือไม่นั้น ไม่มีใครการันตีได้
ไม่นาน
พอใกล้เวลาเลิกเรียนตอนบ่าย
หวังหวยอันก็โทรหาหวังเถิง
หวังเถิงถาม “เป็นที่เรือนน้อยชิงจูหรือ?”
หวังหวยอันตอบ “ใช่”
“สองคนที่พ่อเคยบอกนายนั่น เขาจะเลี้ยงข้าวเรา บอกให้พ่อพานายไปด้วย เราจะได้ไปด้วยกัน”
“ตอนนั้นเราอาจจะขอยาบำรุงจากพวกเขาได้บ้าง มันก็มีประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียรของนาย”
หวังหวยอันเพิ่งได้รับสายจากเจ้าจวี่หวนสองคนเมื่อสักครู่
พวกเขาจองห้องพักไว้ที่เรือนน้อยชิงจู
ตอนแรกหวังหวยอันไม่รู้จักชื่อภัตตาคารนี้
พอขึ้นอินเทอร์เน็ตค้นหา
ก็พบว่า
ที่จริงเรือนน้อยชิงจูแห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนในระบบของเมืองฐานทัพจิงไห่หลายคนชอบไป
จุดขายหลักคือบรรยากาศเงียบสงบ อาหารก็หลากหลายและอร่อยมาก ฝีมือไม่แพ้ภัตตาคารเหมังกรทะยานเลย
“พอดีจะได้ไปชิมรสชาติมันดูสักหน่อย!”
หวังเถิงวางสาย แต่มันก็แค่กินข้าวมื้อหนึ่ง เขาไม่ได้ใส่ใจ
ไม่นาน
ตอนบ่ายก็เลิกเรียน
หวังเถิงโบกแท็กซี่ข้างถนน แล้วมุ่งหน้าไปเรือนน้อยชิงจู
อีกด้านหนึ่ง
หวังหวยอันดูเวลา
ตอนนี้เพิ่งจะห้าโมงกว่าๆ ยังไม่ต้องรีบร้อน
ไปที่นั่นก็ไม่ได้มีจุดประสงค์แค่กินข้าว
ยังต้องนั่งคุยกันสักหน่อย
หัวเวลาแบบนี้ก็ประมาณเวลาหน่วยงานราชการเลิกงานพอดี
พอถึงประมาณห้าโมงครึ่ง
หวังหวยอันและหวังเถิงก็ปรากฏตัวที่ทางเข้าเรือนน้อยชิงจู
เขามองไปข้างหน้า
ทางเข้าเป็นสถาปัตยกรรมแบบจีนโบราณที่งดงามตามสุนทรียศาสตร์แบบประเทศหัว ภายในซ่อนความลับไว้ ภายนอกดูเรียบง่าย