พูดคุยทักทายกันอยู่นาน
ทุกคนจึงได้นั่งลง
หวังหวยอันเดิมทีไม่ได้อยากนั่งหัวโต๊ะ
แต่เจ้าจวี่หวนและกัวฮวาเทิงทั้งคู่ก็เป็นคนที่จริงใจ ต้องยืนยันให้หวังหวยอันนั่งหัวโต๊ะให้ได้
นักบู๊นั้นให้ความสำคัญกับความเป็นธรรมชาติ อิสระ ไม่ยึดติดกับมารยาทบนโต๊ะอาหาร
เมื่อเป็นเช่นนี้
หวังหวยอันจึงต้องนั่งหัวโต๊ะ
ช่วงนั้น ทุกคนพูดคุยกันตามสบาย บรรยากาศครึกครื้นมาก
เจ้าจวี่หวนจึงหยิบกล่องหยกออกมาจากแหวนมิติ:
“ท่านหวัง พืชวิเศษระดับสูงที่ท่านได้มาเมื่อวาน ผมทำเป็นยาเสร็จเรียบร้อยแล้ว อยู่ในกล่องหยกนี้ ทั้งหมดสิบเม็ด”
“ผมฝากเพื่อนนักปรุงยาขั้นหกในเมืองเป็นคนปรุงให้ ใช้ได้ประมาณเดือนครึ่ง”
ยาแต่ละเม็ดมีสีแดงเข้ม
หวังหวยอันเปิดดู
ยาแต่ละเม็ดเป็นลูกกลมขนาดใหญ่กว่าถั่วลิสงเล็กน้อย มีพลังปราณเลือดอันเข้มข้นอยู่ภายใน
เจ้าจวี่หวนพูดเสริมว่า: “นี่เป็นยาที่ปรุงเฉพาะสำหรับช่วงกึ่งนักบู๊ ทำให้นักบู๊ในช่วงกึ่งนักบู๊สามารถทานได้”
“แต่ก่อนช่วงกึ่งนักบู๊ กล่าวคือพลังปราณตั้งแต่ศูนย์ถึงสองร้อยแต้ม จะทานไม่ได้”
หวังหวยอันพยักหน้า
ยาที่ปรุงเฉพาะและอาวุธที่สร้างเฉพาะเหมือนกัน ปรุงตามสภาพของนักบู๊แต่ละคน
ดีกว่าของมาตรฐานทั่วไปที่ขายตามท้องตลาดมาก
ดูท่า การปรุงยานี้คงเสียเงินไม่น้อย
ให้ผู้ปรุงยาขั้นหกปรุงยาเสร็จได้เร็วขนาดนี้ ยังต้องใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวอีกด้วย
“ยานี้ช่วยนักบู๊ในการชำระพลังปราณเลือดที่ปะปน และช่วยกึ่งนักบู๊ในการพุ่งทะยานสู่แต้มที่สูงขึ้นเพื่อทะลุเป็นนักบู๊”