แม้จะเป็นเพียงคำพูดของหวังหวยอันที่พูดออกมาลอยๆ
แต่ก็ทำให้ทั้งสองคนตื่นตะลึงอย่างมาก นี่มันช่างยากจะจินตนาการเกินไปจริงๆ
ในรถ
หวังหวยอันถามซูไค่ถึงรายละเอียดอีกครั้ง
ซูไค่เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่
จึงไม่กล้าพูดอะไรไม่จริงต่อหน้าหวังหวยอันแม้แต่น้อย
รีบเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ความจริงก็คือแฟนสาวคนนั้นทิ้งเขาไปจริงๆ
หวังหวยอันยิ้มแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ต่อไปก็อย่าไปยุ่งกับพวกคนพวกนั้นอีก”
“แกก็เป็นนักบู๊ขั้นสอง อย่าให้ผู้หญิงมาทำให้การบำเพ็ญเพียรต้องสะดุด”
หวังหวยอันสั่งสอนไปสองสามคำก็ไม่พูดอะไรเพิ่ม
กลัวว่าจะทำให้เด็กเกิดอารมณ์ต่อต้าน
ซูเสี่ยวเจี๋ยรับคำพูดต่อว่า “ใช่ ต้องฟังคำของลุงเขยแก”
“ได้ยินไหม”
ซูไค่จึงได้พยักหน้าอย่างว่าง่าย
พ่อซูก็โทรมาหา ดูเหมือนจะอยากถามว่าเรื่องจัดการเรียบร้อยหรือยัง
ซูเสี่ยวเจี๋ยมองหวังหวยอันหนึ่งที แล้วพูดว่า “ไม่มีอะไรแล้ว”
“รับตัวกลับมาแล้ว”
“ทั้งหมดอาศัยหวยอัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ราบรื่นขนาดนี้”
เมื่อยืนยันว่าไม่มีปัญหาอะไร
คนในครอบครัวจึงโล่งอก
ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
ไม่นานก็กลับมาถึงตระกูลซู
ซูไค่มีรอยแผลบนหน้าเล็กน้อย แต่ไม่เป็นอะไร
แต่ก็ทำให้คนในครอบครัวเป็นห่วงอยู่ดี
หวังหวยอันยิ้มอย่างจนใจ
ทำไมได้ ครอบครัวนี้มีลูกชายคนเดียวก็ต้องทะนุถนอมเป็นธรรมดา
ส่วนหวังเถิงก็เดินเข้ามาหาพ่อตัวเอง
หวังเถิงรู้ดี
เพราะไม่ได้อยู่ด้วยกันบ่อยนัก เขากับครอบครัวฝั่งยายจึงค่อนข้างห่างเหินกัน